There have been certain fallacies circulating for the past few years due to ignorance on the “Macedonian Issue”.  It is exacerbated by systematic propaganda emanating from AVNOJ, or communist Yugoslavia and present-day FYROM, and their intransigent ultra-nationalist Diaspora.

Fallacy #1

The inhabitants of The former Yugoslav Republic of Macedonia (The FYROM) are ethnic Macedonians, direct descendants of, or related to the ancient Macedonians.

Fact #1

The inhabitants of The FYROM are mostly Slavs, Bulgarians and Albanians.  They have nothing in common with the ancient Macedonians.  Here are some testimonies from The FYROM’s officials:

a.  The former President of The FYROM, Kiro Gligorov said:  “We are Slavs who came to this area in the sixth century … we are not descendants of the ancient Macedonians” (Foreign Information Service Daily Report, Eastern Europe, February 26, 1992, p. 35).

b.  Also, Mr Gligorov declared:  “We are Macedonians but we are Slav Macedonians.  That’s who we are!  We have no connection to Alexander the Greek and his Macedonia Our ancestors came here in the 5th and 6th century” (Toronto Star, March 15, 1992).

c.  On 22 January 1999, Ambassador of the FYROM to USA, Ljubica Achevska gave a speech on the present situation in the Balkans.  In answering questions at the end of her speech Mrs. Acevshka said:  “We do not claim to be descendants of Alexander the Great  Greece is Macedonia’s second largest trading partner, and its number one investor. Instead of opting for war, we have chosen the mediation of the United Nations, with talks on the ambassadorial level under Mr. Vance and Mr. Nemitz.”  In reply to another question about the ethnic origin of the people of FYROM, Ambassador Achevska stated that “we are Slavs and we speak a Slav language.”

d.  On 24 February 1999, in an interview with the Ottawa Citizen, Gyordan Veselinov, FYROM’S Ambassador to Canada, admitted, “We are not related to the northern Greeks who produced leaders like Philip and Alexander the Great.  We are a Slav people and our language is closely related to Bulgarian.”  He also commented, “There is some confusion about the identity of the people of my country.”

e.  Moreover, the Foreign Minister of the FYROM, Slobodan Casule, in an interview to Utrinski Vesnik of  Skopje on December 29, 2001, said that he mentioned to the Foreign Minister of Bulgaria, Solomon Pasi, that they “belong to the same Slav people.”
Fallacy #2

The Macedonian Greeks are of the same ethnic group as the “Macedonians” of The FYROM.

Fact #2

The Macedonian Greeks are NOT of the same ethnic group as the Macedonian Slavs of The FYROM.  The Macedonian Greeks are just that, Greeks who live in or originate from the geographic area of Macedonia.
They are the only people, that by inheritance, can be called Macedonians.

Fallacy #3

Ancient Macedonians were a tribe similar to the Greeks, but not Greek themselves.

Fact #3

Ancient Macedonians were one of more than the 230 Hellenic tribes, sub-tribes, and families of the Hellenic Nation that spoke more than 200 dialects.  For more information see Herodotus, Thucydides, Titus Livius, Strabo, Nevi’im, Ketuvim, Apocrypha (Macabees I, 1-2).  It was not until 1945 that their Hellenism has been challenged by the Slavs for expansionistic reasons.

Fallacy #4

Ancient Greece was a country, a legal entity, as we understand it today.

Fact #4

No.  Hellas (Greece) was first recognized as a nation state or legal entity as we understand it today in 1830.
From the beginning until that time, the term Hellas was only a geographic term or an administrative area whose borders were changing depending on the needs of the Roman, Byzantine, or Ottoman Empires.

Fallacy  #5

There was one ancient Greek language and the ancient Macedonians spoke Macedonian, not Greek.

Fact #5

Linguistically, there is no real distinction between a dialect and a language without a specific factor.  People usually consider the political factor to determine whether a certain kind of speech is a language or a dialect.  Since the Pan-Hellenic area consisted of many small city- states (Attica, Lacedaemon, Corinth, etc.), and larger states (Molossia, Thesprotia, Macedonia, Acarnania, Aetolia, etc.), it was common knowledge at the time that the people of all those states were speaking different languages, when in fact they were all variations of the same language, Hellenic or Greek.
The most advanced of all Hellenic dialects was the dialect of Attica (Athens) or Attic.
When people state “ancient Greek language” they mean the Attic dialect and any comparison of the Macedonian dialect to ancient Greek is actually a comparison to the Attic dialect.  The difference between Macedonian and Attic was like the difference between Low and High German.  Nobody doubts that both are Germanic languages, although they differ from one another. Another good example of a multi-dialectal linguistic regime is present-day Italy.
The official language of Italy is the Florentine, but common people still speak their own dialects.  Two people from different areas of Italy cannot communicate if both speak their respective dialect, and yet they both speak Italian.  Why should the Hellenic language be treated differently?

At that time, Greeks spoke more than 200 Hellenic dialects or languages, as the ancient Greeks used to call them.
Some of the well-known dialects were Ionic, Attic, Doric, Aeolic, Cypriot, Arcadic, Aetolic, Acarnanic, Macedonian and Locric.  Moreover, we know that the Romans considered the Macedonians as Hellenic speaking peoples.
Livy wrote, “…The Aetolians, the Acarnanians, the Macedonians, men of the same speech, are united or disunited by trivial causes that arise from time to time ” (Livy, History of Rome, b. XXXI par. XXIX).  The Aetolians and Acarnanians were definitely Hellenic tribes.  On another occasion Livy writes “[General Paulus] took his official seat surrounded by the whole crowd of Macedonians  his announcement was translated into Greek and repeated by Gnaeus Octavius the praetor  If the crowd of Macedonians were not Greek speaking, why then did the Romans need to translate Paulus’ speech into Greek?  (Livy, History of Rome, b. XLV, para XXIX).

The Macedonian dialect was an Aeolic dialect of the Western Greek language group (Hammond, The Macedonian State, p. 193).  All those dialects differ from each other, but never in a way that one person could not understand the other.  The Military Yugoslavian Encyclopedia of the 1974 edition (Letter M,page 219), a very anti-Hellenic biased publication, states, “ u doba rimske invazije, njihov jezik bio grčki, ali se dva veka ranije dosta razlikovao od njega, mada ne toliko da se ta dva naroda nisu mogla sporazumevati.” ( at the time of the Roman invasion their language was Hellenic, but two centuries before it was different enough, but not as much as the two peoples could not understand one another).

After the death of Alexander the Great, the situation changed in the vast empire into a new reality.  Ptolemy II,  Philadelphos (308-246 BC) the Pharaoh (king) of Egypt realized that the physical unification of the Greeks and the almost limitless expansion of the Empire required the standardization of the already widely used common language or Koinē.  Greek was already the lingua franca of the vast Hellenistic world in all four kingdoms of the Diadochi (Alexander’s Successors).   It was already spoken, but neither an official alphabet nor grammar had yet been devised.

Alexandria, Egypt was already the Cultural Center of the Empire in about 280 BC.  Ptolemy II assigned Aristeas, an Athenian scholar, to create the grammar of the new language, one that not only all Greeks, but all inhabitants of the Empire would be able to speak.  Thus, Aristeas used the Attic dialect as basis for the new language.
Aristeas and the scholars who were assisting him trimmed the language a little, eliminated the Attic idiosyncrasies and added words as well as grammatical and syntactical rules mainly from the Doric, Ionic, and Aeolic dialects.
The Spartan Doric, however, was excluded from it (see Tsakonian further down).  So, they standardized THE Hellenic language, called Koine or Common.

The language was far from perfect.  Non-Greeks encountered difficulties reading it since there was no way to separate words, sentences and paragraphs.  In addition, they were unable to express their feelings and the right intonation.  During that time, Greek was a melodic language, even more melodic than Italian is today.

The system of paragraphs, sentences, and some symbols like ~. ;`’! , were the result of continuous improvement and enhancement of the language with the contribution of many Greek scholars from all over the World.

There were a few alphabets employed by various Hellenic cities or states, and these alphabets included letters specific to the sounds of their particular dialect.  There were two main categories, the Eastern and the Western alphabets.  The first official alphabet omitted all letters not in use any longer and it presented a 24-letter alphabet for the new Koinē language.  However, the inclusion and use of small letters took place over a period of many centuries after the standardization of Koinē.

After the new language was completed with its symbols, the Jews of Egypt felt that it was an opportunity for them to translate their sacred books into Greek since it was the language that the Jews of Diaspora spoke.
So on the island of Pharos, by Alexandria’s seaport, 72 Jewish rabbis were secluded and isolated as they translated their sacred books (Torah, Nevi’im, Ketuvim, etc.) from Aramaic and Hebrew to the Koinē Greek, the newly created language.  This is known as the Septuagint translation.  The Koinē evolved and in about two to three centuries it became the language that Biblical scholars call Biblical Greek.  In fact, only those who have studied the Attic dialect can understand the difference between the Septuagint Greek and the Greek of the New Testament.

Although the Koinē was officially in use, common folk in general continued to speak their own dialect and here and there one can sense the insertion of elements of the Attic dialect in various documents such as the New Testament.  The Gospel according to St. John and the Revelation are written in perfect Attic.
The other three Synoptic Gospels were written in Koinē with the insertion of some Semitic grammatical concepts (i.e. the Hebrew genitive) and invented words (i.e. epiousios).

The outcome is that today in Greece there are many variations in speech; of course not to the point of people not understanding each other, but still there is divergence in the Greek spoken tongue.  Today the Hellenic language accepts only one dialect, the Tsakonian, which is a direct development of the ancient Doric dialect of Sparta.
The Demotic is a development of mostly the Doric sound system, whereas the Katharevousa is a made-up language based on the Classical Attic.  Presently, the speech in various areas of Greece somehow differs from each other and sometimes an untrained ear might have difficulty understanding the local speech.  Pontic and Cypriot Greek are very good examples to the unacquainted ear.  Tsakonian dialect, the descendant of the Spartan Doric, is almost impossible to understand if one is not familiar with it.

Over the years, Macedonia had several names. At first the Macedonians gave the land the name, Emathia, after their leader Emathion.  It derives from the word amathos, amathoeis meaning sand or sandy.
From now on, all of its names are Greek.  Later it was called Maketia or Makessa and finally Makedonia (Macedonia).  The latter names are derived from the Doric/Aeolic word “makos,” (in Attic “mēkos) meaning length (see Homer, Odyssey, VII, 106), thus Makednos means long or tall, but also a highlander or mountaineer. (cf. Orestae, Hellenes).

In Opis, during the mutiny of the Macedonian Army, Alexander the Great spoke to the whole Macedonian Army addressing them in Greek (Arrian, Anabasis of Alexander, VII, 9,10).  The Macedonian soldiers listened to him and they were dumbfounded by what they heard from their Commander-in-Chief. They were upset.  Immediately after Alexander left for the Palace, they demanded that Alexander allow them to enter the palace so that they could talk to him.

When this was reported to Alexander, he quickly came out and saw their restrained disposition; he heard the majority of his soldiers crying and lamenting, and was moved to tears.  He came forward to speak, but they remained there imploring him.  One of them, named Callines, whose age and command of the Companion cavalry made him preeminent spoke as follows:  “Sire, what grieves the Macedonians is that you have already made some Persians your ‘kinsmen’, and the Persians are called ‘kinsmen’ of Alexander and are allowed to kiss you, while not one of the Macedonians has been granted this honor” (Arrian, Anabasis of Alexander, VII, 8-11).
The previous story clearly reveals that the Macedonians were speaking Greek since they could understand their leader. There were thousands of them, not just some selected few who happened to speak Greek.  It would be unrealistic for Alexander the Great to speak to them in a language they supposedly did not speak.   It would be impossible to believe that the Macedonian soldiers were emotionally moved to the point that all of them were lamenting after listening to a language they did not understand.  There is no way for the Macedonians to have taken a crash course in Greek in 20 minutes so that they would be able to understand the speech simultaneously as Alexander was delivering it.

Furthermore, the Macedonians wore a distinctive hat, the “kausia” (καυσία) (Polybius IV 4,5; Eustathius 1398; Arrian, Anabasis of Alexander, VII 22; cf. Sturz, Macedonian Dialect, 41) from the Greek word for heat that separated them from the rest of the Greeks.  That is why the Persians called them “yauna takabara,” which meant  “Greeks wearing the hat”.   The Macedonian hat was very distinctive from the hats of the other Greeks, but the Persians did not distinguished the Macedonians, because the Macedonian speech was also Greek (Hammond, The Macedonian State p. 13 cf. J.M. Balcer, Historia, 37 [1988] 7).

On the mountainsides of the Himalayas and the Indian Caucasus and under Pakistani and Afghanistan jurisdiction lives a tribe whose people call themselves Kalash.  They claim to be the descendants of Alexander the Great’s soldiers who for various reasons were left behind in the depths of Asia and could not follow the Great General in his new conquests.  Having no contact with the outside world for almost 23 centuries, they are quite different from any other neighboring nations.
Light complexioned, and blue eyed in the midst of dark skinned neighbors, their language, even though it has been affected and influenced by the many Muslim languages of nations that surround the Kalash tribe, still incorporates vocabulary and has many elements of the ancient Greek language.  They greet their visitors with “ispanta” from the Greek verb “ασπάζομαι” (greetings) and they warn them about “heman” from the ancient Greek noun “χειμών” (winter). These indigenous people still believe in the twelve Olympian gods and their architecture resembles very much the Macedonian architecture (National Herald, “A School in the Tribe of Kalash by Greeks”, October 11, 1996).

Michael Wood, the British scholar in his In the Footsteps of Alexander the Great (p.8), quotes the following statement made by a Kalash named Kazi Khushnawaz:

Long long ago, before the days of Islam, Sikander e Aazem came to India. The Two Horned one whom you British people call Alexander the Great. (sic)  He conquered the world, and was a very great man, brave and dauntless and generous to his followers. When he left to go back to Greece, some of his men did not wish to go back with him but preferred to stay here. Their leader was a general called Shalakash [Seleucus]. With some of his officers and men, he came to these valleys and they settled here and took local women, and here they stayed.  We, the Kalash, the Black Kafir of the Hindu Kush, are the descendants of their children. Still some of our words are the same as theirs, our music and our dances, too; we worship the same gods. This is why we believe the Greeks are our first ancestors

(Seleucus was one of the Generals of Alexander the Great.  He was born in 358 or 354 BC in the town of Europos, Macedonia and died in August/September 281 BC near Lysimathia, Thrace.)

The Kalash today worship the ancient Greek gods and especially Di Zau [Dias Zeus], the great sky god.
Unfortunately, their language died out only in Muslim times.  This is further evidence that Macedonians and Greeks spoke the same language, had the same religion and the same customs.

Accusations of Macedonians being barbarians started in Athens and they were the result of political fabrications based on the Macedonian way of life and not on their ethnicity or language. (Casson, Macedonia, Thrace and Illyria, p158, Errington, A History of Macedonia, p 4).  Demosthenes traveled to Macedonia twice for a total of nine months.  He knew very well what language the Macedonians were speaking.  We encountered similar behavior with Thrasyboulos. He states that the Acarnanians were barbarians only when the Athenians encountered a conflict of political interest from the Acarnanians.  The Macedonian way of life differed in many ways from the southern Greek way of life, but that was very common among the Western Greeks such as Chaones, Molossians, Thesprotians, Acarnanians, Aetolians and Macedonians (Errington, A History of Macedonia, p 4.)  Macedonian state institutions were similar to those of the Mycenean and Spartan (Wilcken, Alexander the Great, p 23).  Regarding Demosthenes addressing Philip as “barbarian” even Badian an opponent of the Greekness of Macedonians states “It may have nothing to do with historical fact, any more than the orators’ tirades against their personal enemies usually have.”
(E. Badian, Studies in the History of Art Vol 10: Macedonia And Greece in Late Classical and Early Hellenistic Times, Greeks and Macedonians).

Fallacy #6

Ancient Macedonia was a nation state.

Fact #6

Before Phillip II, Macedonia was divided into small typical city-states having adopted the same concept of internal civic structure as the southern Greek city-states.  Each Macedonian city-state or area had its own main city and government.  Philip II united the Macedonian city-states by instituting and establishing a Homeric style of a Kingdom, maintaining the infrastructure of the smaller city-states with the various kings paying tribute to the king of all Macedonia.  We know this from the fact that at one time the king of Lyncestis (present day Bitola – Florina) was Alexander.  The point that has to be made clear is that a man’s first loyalty was to his city, not to the King of Macedonia (Hammond, The Macedonian State, p. 9).

Fallacy #7

Over the years the ancient Macedonians disappeared.

Fact #7

The ancient Macedonians, under the influence of the new common language, the Koine, as developed over the years, were amalgamated with the rest of the Hellenes, or Greeks.

Fallacy #8

If the ancient Macedonians were Greeks, why then was Alexander I, the king of Macedonia, named Philhellene (lover of Greece)?  This title is bestowed only to foreigners.

Fact #8

The king of Macedonia, Alexander I, was named Philhellene by the Theban poet Pindaros for the same reason Jason of Pherrai and Euagoras of Cyprus were called Philhellenes (Isocrates 107A, 199A).
The title Philhellene in ancient times meant Philopatris (lover of the homeland) or simply put “a patriot” (Plato, Politics, 470E; Xenophon, Agesilaus, 7, 4), which is why Alexander the Great did not touch the traditional house of Pindaros when he ordered his soldiers to burn Thebes.

Fallacy #9

The ancient Greeks had a Greek or Hellenic national conscience and the Macedonians, by destroying Greek cities, proved that they were not Greeks.

Fact #9

Greece is an area which lacking geographic continuity fostered alienation of individual tribes not only in the general sense, but also in a narrower sense. That explains why the ancient Greeks did not have a common national conscience which is why they were warring against each other.  The Macedonians destroyed or burned cities belonging to other Greek City States for the same reason the Athenians, the Thebans, and the Spartans battled one another.

They knew that somehow they were related, but local conscience was much stronger than a Pan- Hellenic one.  Ancient Greeks, of the Hellenic mainland, were united before an enemy attack that could endanger the common freedom and welfare.  This fact was displayed anytime the Persians attacked the Hellenic lands.
Greeks from Ionia and Aeolia (present day Aegean shores of Turkey), however, were mostly Persian allies in opposition to the Mainland Greeks.

It was common practice for various Hellenic states to form political/military alliances with each other and against each other, but they did not develop ethnic partnerships.  There are plenty of such alliances in the ancient Hellenic world.

A few centuries went by until the Greeks began developing a national conscience.  The Greeks definitely achieved the completion of a national conscience by the time Justinian was crowned the Emperor of Byzantium.
Very few ancient Greeks, such as Pericles, Demosthenes and Phillip II of Macedonia had the vision of a united country, but each one wanted to see his own state as the leading force of such a union. Pericles dreamed of it, Demosthenes advocated it, but Phillip II materialized it.  Also, the Macedonians had common religious practices and customs as the Spartans.

Fallacy #10

The ancient Macedonians were one of the Illyrian tribes.

Fact #10

Although there is a lot of evidence (mostly indirect) regarding the language of the ancient Macedonians, there is one piece of evidence offered by Polybius in book XXVIII, paragraphs 8 and 9, where it states that the Macedonians were using translators when they were communicating with the Illyrians.  This means the Macedonians and the Illyrians did not speak the same language.   For instance, Perseus, the Macedonian
king, sent Adaeus of Berroia (who spoke only Greek) and Pleuratus the Illyrian, as a translator (because he spoke the Illyrian language) on a mission to the Illyrian king Genthius (169 BC).  Pleuratus was an exile living in Perseus’ court.  Moreover there is evidence that the Illyrians and the Macedonians were vicious enemies.

Fallacy #11

Many of the Greeks living in Greek Macedonia are actually refugees that came to Macedonia during the First World War and especially during the 1920’s and 1930′ from Turkey, the Middle East, Georgia, Russia, Ukraine and Bulgaria.  

Fact #11

It is very true that a good number of the Greeks living in Greek Macedonia are refugees from various Middle Eastern countries.  However, it is also true that these Greeks are descendants of those ancient Greeks, including ancient Macedonians, who either colonized various areas of what presently are Russia, Ukraine, Georgia, Bulgaria, Turkey, the Middle East, or followed the greatest General of all times, Alexander the Great.  These Greeks simply came home after at least two and one half millennia of spreading the Greek spirit, culture, language and civilization. Mother Greece made her lands available to her returning and thought to be lost offspring. It was the least she could do.  After all they had every right to come home, just as the Jews did and they are still going home to Israel.

Fallacy #12

Sts. Cyril and Methodius were Slavs and that is the rationale why they are called
“the Apostles of the Slavs” and also “the Slav Apostles.” 


The term “Slav Apostles” or the “Apostles of the Slavs” does not mean that the two brothers were Slavs.
St. Thomas is called “the Indian Apostle,” but we all know that he was not an Indian.  He simply taught Christianity to the Indians.  The Greek brothers from Thessaloniki taught Christianity to the Slavs, they gave them the alphabet (presently called Cyrillic), and they translated the sacred and liturgical books of Christianity into the Old Church Slavonic, otherwise known as Old Bulgarian.

Pope John Paul II in his Encyclical Epistles of December 31, 1980, and June 2, 1985, while he was commemorating the two brothers, affirmed the fact that both were Greeks from Thessaloniki.

Professors Ivan Lazaroff, Plamen Pavloff, Ivan Tyutyundzijeff and Milko Palangurski of the Faculty of History of Sts. Cyril and Methodius University in Veliko Tŭrnovo, Bulgaria in their book, Kratka istoriya na bŭlgarskiya narod (Short History of the Bulgarian Nation, pp 36-38), state very explicitly that the two brothers were Greeks from Thessaloniki.  The late Oscar Halecki, Professor of Eastern European History, in his book Borderlands of Western Civilization, A History of East Central Europe (chapter Moravian State and the Apostles of the Slavs) agrees with the authors of Kratka istoriya na bŭlgarskiya narod.

Fallacy #13

The present day Emblem of the FYROM is the lion.  This lion is the same lion that Alexander the Great is depicted wearing above his head imprinted on some old coins.

Fact #13

There is nothing in common between The FYROM’s lion and the lion’s skin that Alexander the Great wears in some coins.  The FYROM’s lion is actually the Bulgarian lion, which is depicted in the Bulgarian Coat of Arms.

Alexander’s lion is the lion’s skin that Heracles killed in Nemea, which is one of the 12 deeds executed by the mythological hero.  The lion skin that Alexander the Great wears signifies his ancestral relationship to Heracles (Hercules).  There is an unpublished inscription from Xanthos dating from the third century BC (cf. Robert, Amyzon, 1,162, n 31) where the Ptolemies refer to their Ancestors as “Herakleidas Argeadas”
(Errington, A History of Macedonia, p 265, n 6).

Fallacy #14

In other coins we see Alexander the Great having two horns on his head and this signifies that he was a very bad man.

Fact #14

In the Middle Eastern tradition a horned man meant that he was powerful.  Darius in his letters to Alexander the Great called him, Zul-Al-Kurnain or Double Horned one.  Thus the horns on Alexander’s head means that he was recognized as most powerful.

Fallacy #15

After the battle of Granicus, Alexander sent the Athenians 300 full suits of Persian armor as a present, with the following inscription:  “Alexander, son of Philip, and the Greeks, except the Lacedaemonians, dedicate these spoils, taken from the Persian who dwell in Asia.”   J.R. Hamilton in a note on this event states, “In view of the small part, which the Greeks had played in the battle the inscription [with the omission of any mention of the Macedonians] must be regarded as propaganda designed for his Greek allies.   Alexander does not fail to stress the absence of the Spartans.”

Fact #15

J.R. Hamilton’s assumption is unconvincing.  Alexander the Great had no reason to please anyone because the troops from South Greece were only 9,400, and as he admits, they only played a small part in the battle.  Being the master of the expeditionary force and ignoring his Macedonians while exalting the “foreign Greeks”,
Alexander would have faced the same angry Macedonians that he was confronted with in Opis when he appointed foreigners (Persians and Medes) to high ranks and offices in his Army and administration.  However, none of the Macedonians complained about the inscription after the battle of Granicus because they considered themselves included in it.

The fact is that Alexander the Great considered himself and his Macedonians, Greek.  He claimed ancestry on his mother’s side from Achilles and on his father’s side from Hercules (Heracles).  His ancestor, Alexander I, stated that he was Greek (Herodotus, Histories, V, 20, 22; VIII, 137; IX, 45).

The Macedonians themselves were Greek speaking peoples

(see: Papazoglu, Makedonski Gradovi, p 333 and Central Balkan Tribes, p 135; Casson, Macedonia, Thrace and Illyria, pp157-162; NGL Hammond, The Macedonian State, pp 12-15 and 193; Cavaignac, Histoire de l’ antiquité, i, p 67; Hoffman, Die Makedonen, p. 259; Errington, A History of Macedonia, p 3; Yugoslavian Military Encyclopedia 1974 “Antička Makedonija”; Hogarth, Philip and Alexander, p.5, n 4),
Urlich Wilcken, Alexander the Great, II pp 23 and 24, Botsford, Hellenic History, p 237).

Some of the scholars mentioned above initially were not sure about the Greekness of the Macedonians (i.e. NGL Hammod).  Newly discovered artifacts and monuments that were excavated indicating the Macedonians were actually Greek made them admit their previous error.  NGL Hammond explains the reason why scholars like Badian do not consider the Macedonians Greeks in his book, The Macedonian State (page 13, note 29).  Hammond states that most recently E. Badian in Barr-Sharrar (pp 33-51) disregarded the evidence as explained in A History of Macedonia (NGL Hammond and G. T. Griffith, 1979 pp 39-54).  In Barr-Sharrar, Badian holds the view that the Macedonians (whom he does not define) spoke a language other than Greek.  Badian keeps ignoring evidence that is against his beliefs and convictions choosing only certain proof and ignoring other relevant proof.
That is exactly the pattern others, like E. Borza, P. Green, etc. have chosen to follow.

All names, whether members of the royal family or not, including names of other simple Macedonian citizens, i.e. Kallinis (Arrian, Anabasis of Alexander, VII par 11), Limnos from Chalastra (Plutarch, Parallel Lives of Famous Greeks and Romans, chap. Alexander) and all toponymies in the area of the Macedonian homeland were Greek.   The Macedonian homeland included the city-states of Imathia, Pieria, Bottiea, Mygdonia, Crestonia, Bisaltia, Sintiki, Odomantis, Edonis, Elimea, Orestis, Eordea, Almopia, Lyncestis, Pelagonia and Macedonian Paeonia.  Macedonian Paeonia is the part of  Paeonia which lies south of the narrow pass at the area of Demir Kapija (The FYROM).

Fanula Papazoglu indirectly agrees with the concept of the above borderlines stating, “ it is often forgotten that ancient Macedonia occupied only a relatively small part of the Yugoslav Macedonia” (Papazoglu, Central Balkan Tribes, p. 268).  Papazoglu’s two maps at the end of her doctoral dissertation (Makedonski gradovi u rimsko doba, Skoplje, 1957) portray only Macedonian territories under Roman rule.

Macedonia conquered the already Hellenized Paeonia in 217 BC under King Philip V, 106 years after the death of Alexander the Great.  Any map that incorporates Paeonia into Macedonia before that year is absolutely false.

All inscriptions and artifacts excavated, including those in Trebenište and Oleveni near Bitola, are in pure Greek.
With a few exceptions, the only time one sees non-Greek names and toponymies is in areas that constituted the expansion of Macedonia, i.e. Paeonia, Thrace, etc. Any non-Greek names, words or toponymies found in the Macedonian homeland are remnant of Thracians, Phrygians or Paeonians that used to live there before their expulsion by the Macedonians.

Participation in the Olympic Games was unequivocally and definitely a function that only athletes of strictly Hellenic origin could partake.  Archelaus had won in the Olympic and Pythian Games (Solinus 9, 16) and Alexander I had also won in the Olympic Games (Herodotus, Histories, V, 22).

It is stated by Herodotus (Histories VIII, 43) that a number of Peloponnesian cities inhabited by Lacedaemonians, Corinthians, Sicyonians, Epidaurians, Troezinians, and Hermionians and that with the exception of Hermionians all others were of Dorian and Macedonian blood.  The above people were living in cities located in Peloponnesus,  which makes the Macedonians as Greek as the Dorians.

The answer as to why Alexander sent the 300 full suits of Persian armor to goddess Athena, goes back to the battle of Thermopylae and all events that followed. But in order for one to understand it better, one has to know the story of the battle of Thermopylae.

The Persian Army and Navy, headed by Xerxes, won the battle against the 1300 Greeks (1000 from Phocis) lead by the 300 Spartans whose commander was Leonidas.  It is important for one to note that the Persians were victorious only when a local Greek, Ephialtes, betrayed a secret passage to the enemy who came from behind and thus surrounded the few Greeks.  It is also important to know that according to Lycourgos’ laws, Spartans were not allowed to leave the battlefield for any reason, nor they were allowed to follow anyone in the battle.  That’s why the Spartans did not follow Alexander against the Persians.

Herodotus (Histories b. VIII, 114) tells us:

 the Spartans upon the urging of the Oracle of Delphi sent a messenger to Xerxes demanding reparations for the death of Leonidas.  The man who obtained an interview with Xerxes said to him: ‘My lord, King of the Medes, the Lacedaemonians and the house of Heracles in Sparta demand satisfaction for blood, because you killed their king while he was fighting in defense of Greece.’
Xerxes laughed, and for a time did not answer

The royal house of Sparta (Herodotus VII, 204), and the royal house of Macedonia (cf. Fact #13) both claimed descent from Heracles (Hercules).

Taking into consideration all of the above, we come to the conclusion that Alexander the Great, being victorious at the battle of Granicus, sent 300 full armor uniforms to goddess Athena who was also the goddess of war, and in this way he AVENGED the 300 Spartans who died defending Greece.


An abundance of information regarding the ancient Greek past comes to us from the Greek Mythology. Unfortunately, Mythology cannot be a dependable source since it cannot furnish trustworthy information which would help us reconstruct the Hellenic past.  However, it does not mean it is completely useless either.  It elucidates through symbolism truths leading us to the right path while searching for historical facts through written or unwritten monuments.  Such monuments are the only ones accepted by historians in their attempt to unlock hidden elements that hold the key to the reconstruction of the past of all Hellenic group of nations.

Countries are products of historical events, which is why they are born and die.  Nations do not.  Nations are entities that take a very arduous time to evolve.  The same thing is true for their appellation. Nations cannot be given birth and receive names whenever politicians wish by legislation, as it is the case of the FYROM.

The present-day Hellenic nation is the result of social, civic and linguistic amalgamation of more than 230 tribes speaking more than 200 dialects that claimed descent from Hellen, son of Deukalion.  The Hellenic nation is blessed to espouse in its lengthy life great personalities such as politicians, educators, soldiers, philosophers and authors.  They have all contributed in their own way to the molding of their nation.  They are the result of  natural maturity and a consequence of historical, social, civic, linguistic and political developments that have taken place in the last 4,000 years.

“When we take into account the political conditions, religion and morals of the Macedonians, our conviction is strengthened that they were a Greek race and akin to the Dorians.  Having stayed behind in the extreme north, they were unable to participate in the progressive civilization of the tribes which went further south” (Wilcken, 
Alexander the Great
, p 22).  Most historians have assessed the Macedonian state of affairs in a similar fashion. The Macedonians were a Hellenic group of tribes belonging to the Western Greek ethnic group.

The Macedonians incorporated the territory of the native people into Macedonia and forced the Pieres, a Thracian tribe, out of the area to Mt. Pangaeum and the Bottiaiei from Bottiaia.  They further expelled the Eordi from Eordaia and the Almopes from Almopia and they similarly expelled all tribes (Thracian, Paeonian, Illyrian) they found in areas of Anthemus, Crestonia, Bysaltia  and other lands.  The Macedonians absorbed the few inhabitants of the above tribes that stayed behind.  They established their suzerainty over the land of Macedonia without losing their ethnicity, language, or religion (Thucydides, II, 99).  They also incorporated the lands of the Elimeiotae, Orestae, Lyncestae, Pelagones, and Deriopes all tribes living in Upper Macedonia who were Greek speakers, but of a different (Molossian) dialect from that spoken by the Macedonians (Hammond, The Macedonian State, p. 390).  Then, living with savage northern neighbors such as Illyrians, Thracians, Paeonians and later Dardanians, the Macedonians physically deflected their neighbors’ hordes forming an impenetrable fence denying them the opportunity to attack the Greek city-states of the south, which is why they are considered the bastion of Hellenism.

N. G. L. Hammond states:

What language did these `Macedones’ speak? The name itself is Greek in root and in ethnic termination. It probably means `highlanders’, and it is comparable to Greek tribal names such as `Orestai’ and `Oreitai’, mean­ing ‘mountain-men’. A reputedly earlier variant, `Maketai’, has the same root, which means `high’, as in the Greek adjective makednos or the noun mekos. The genealogy of eponymous ancestors which Hesiod recorded […] has a bearing on the question of Greek speech. First, Hesiod made Macedon a brother of Magnes; as we know from inscrip­tions that the Magnetes spoke the Aeolic dialect of the Greek language, we have a predisposition to suppose that the Macedones spoke the Aeolic dialect. Secondly, Hesiod made Macedon and Magnes first cousins of Hellen’s  three sons – Dorus, Xouthus, and Aeolus-who were the found­ers of three dialects of Greek speech, namely Doric, Ionic, and Aeolic. Hesiod would not have recorded this relationship, unless he had believed, probably in the seventh century, that the Macedones were a Greek­ speaking people.
The next evidence comes from Persia. At the turn of the sixth century the Persians described the tribute-paying peoples of their province in Europe, and one of them was the `yauna takabara’, which meant `Greeks wearing the hat’. There were Greeks in Greek city-states here and there in the province, but they were of various origins and not distinguished by a common hat. However, the Macedonians wore a dis­tinctive hat, the kausia. We conclude that the Persians believed the Macedonians to be speakers of Greek. Finally, in the latter part of the fifth century a Greek historian, Hellanicus, visited Macedonia and modi­fied Hesiod’s genealogy by making Macedon not a cousin, but a son of Aeolus, thus bringing Macedon and his descendants firmly into the Aeolic branch of the Greek-speaking familyHesiod, Persia, and Hellanicus had no motive for making a false statement about the language of the Macedonians, who were then an obscure and not a powerful people.
Their independent testimonies should be accepted as conclusive (N.G.L. Hammond, The Macedonian State, p.12-13).

The evidence above shows that the ancient Macedonians were one of the Hellenic groups of tribes speaking a Greek dialect and having the same institutions as the Spartans and especially the Greeks of the Western group of nations.  Thus, the fallacies emanated from the FYROM and its diaspora are strongly repudiated.

Marcus A. Templar


1                     Αλεξίου, Ι., Αρχιμανδρίτης, Κύριλος και Μεθόδιος, οι Ιεαραπόστολοι, Αθήναι

2                     Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, Γ. Ε. Σ., Δ/νσις  Στρατιωτικών Εκδόσεων, Αθήναι, 1971

3                     Auty,  R., Handbook of Old Slavonic, University of London, 1977

4                     Botsford, G. W., Hellenic History, New York, 1956

5                     Casson, S., Macedonia, Thrace and Illyria, Westport, CT, 1971

6                     Cohen, E., The Athenian Nation, 2003

7                     CramptonR. J., A Concise History of Bulgaria,  2000

8                     Δασκαλάκης, A., Ο Ελληνισμός της Αρχαίας Μακεδονίας, Αθήναι, 1960

9                     Δημόπουλος, Δ. Π., Η Καταγωγή των Ελλήνων, 1995

10                  Dvornik, F., Byzantine Missions Among the Slavs: Ss. Constantine-Cyril and Methodius,  1970

11                  Errington, R. M., A History of Macedonia, 1990

12                  Ferluga, J., Byzantium on the Balkans, Amsterdam 1976

13                  Halecki, O., Borderlands of Western Civilization, A History of East Central Europe, 2001

14                  Hammond, N. G. L., A History of Greece, 1959

15                  Hammond, N. G. L., The Macedonian State, 1989

16                  Hammond, N. G. L., The Genius of Alexander the Great, 1997

17                  Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Γ. Ε. Σ., Δ/νσις  Στρατιωτικών Εκδόσεων, Αθήναι, 1971

18                  Jardé, A., The Formation of the Greek People, New York, 1970

19                  Лазаров, И., Павлов., П. Тютюнджиев, Палангурски, М.,  Кратка история на бьлгарския народ,

20                   София, 1993

21                  Liddell, H. G., and Scott, R., The Great Lexicon of the Hellenic Language, Athens, 2001

22                  Ναλτζάς, Χ. Α., Φίλιππος ο Μακεδών, Ενωτής των Ελλήνων, Θεσσαλονίκη, 1970

23                  Obolensky, O., The Byzantine Commonwealth, London, 2000

24                  O’Brien, J. M. Alexander the Great, London, 1994

25                  Παπαγεωργίου, A. Β., Η Αρχαία Μυγδονία, Θεσσαλονίκη, 1988

26                  Papazoglu, F., The Central Balkan Tribes in Pre-Roman Times, Amsterdam, 1978, English Edition.

27                  Папазоглу, Ф., Македонски градови у римско доба, Жива антика, Скопље, 1957

28                  Mario Pei, The Story of Language, Scarborough, Ontario, 1966

29                  Rufus, Q. C., Alexander the Great, Bolchazy-Carducci Publishers, Wauconda, Il 1991

30                  Schuster, M. L.,  A Treasury of the World’s Great Letters, New York, NY 1968

31                  Smith, Ј., S. J., Biblical Greek, Rome, 1990, English Edition.

32                  Συνοπτική Ιστορία των ΙΙας  και VΙης  Μεραρχιών, Β’ Σ.Σ./3ον  Ε.Γ., Βέροια,1965

33                  Θουκιδίδης, Ιστορία του Πελοπονησιακού Πολέμου, Γ. Ε. Σ., Δ/νσις  Στρατιωτικών Εκδόσεων, 1971

34                  Vasiliev, А. А., History of the Byzantine Empire, The University of Wisconsin Press, 1980

35                  Wilcken, U., Alexander the Great, New York, 1967

36                  Warren, P., The Aegean Civilizations, New York, 1989

37            Wood, M., In the Footsteps of Alexander the Great, 1997


By Marcus A. Templar


Borders of Macedonia (in 167 BC)
By Dr. Fanula Papazoglu. (Legend translated by Marcus A. Templar)


Borders of Macedonia (during Roman times)
By Dr. Fanula Papazoglu. (Legend translated by Marcus A. Templar)





Μετάφραση: Νίνα Γκατζούλη

Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν εσφαλμένες αντιλήψεις  λόγω αγνοίας περί του “Μακεδονικού Θέματος”.  Το πρόβλημα έχει παροξυνθεί με τη συστηματική προπαγάνδα η οποία πηγάζει από την πρώην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία, τη σημερινή πΓΔΜ και την ακραία και αδιάλλακτη διασπορά της.

Εσφαλμένη αντίληψη #1

Οι κάτοικοι της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (πΓΔΜ) είναι εθνικώς Μακεδόνες, άμεσοι απόγονοι, ή συγγενείς των αρχαίων Μακεδόνων.

Πραγματικότητα #1

Οι κάτοικοι της πΓΔΜ είναι επί το πλείστον Σλάβοι, Βούλγαροι και Αλβανοί.  Δεν έχουν τίποτε το κοινό με τους αρχαίους Μακεδόνες.  Ιδού μερικές δηλώσεις από επισήμους κρατικούς λειτουργούς της πΓΔΜ:

Α.        Ο  πρώην Πρόεδρος της πΓΔΜ, Κίρο Γκλήγκοροφ  είπε: «Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην περιοχή τον έκτο αιώνα…  Δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων.»

(Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικού, Ημερήσια Αναφορά, 26 Φεβρουαρίου 1992, σελίδα 35).

Β.         Επίσης ο κύριος Γκλήγκοροφ δήλωσε: «Δεν είμαστε Μακεδόνες, αλλά Σλάβοι. Αυτοί είμαστε! Δεν έχομε καμιά συγγένεια με τον Αλέξανδρο τον Έλληνα και με τη Μακεδονία του… Οι πρόγονοί μας κατέφτασαν εδώ τον πέμπτο και έκτο αιώνα» (Τορόντο Στάρ, 15 Μαρτίου 1992).

Γ.         Στις 22 Ιανουαρίου 1999, η Πρέσβης της πΓΔΜ στην Washington D.C., κυρία Λιούμπιτσα Ατσέφσκα, σε ομιλία της επί της προσφάτου καταστάσεως στα Βαλκάνια , τόνισε: «Δεν απαιτούμε να μας αναγνωρίζουν ως απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η Ελλάδα είναι ο δεύτερος εμπορικός συνεταίρος της Μακεδονίας [πΓΔΜ] και ο ύπ’ αριθμόν ένα επενδυτής. Αντί να εκλέξουμε εχθροπραξίες, έχουμε επιλέξει την διαιτησία των Ηνωμένων Εθνών, σε επίπεδο πρεσβευτών υπό την αιγίδα των κυρίων Βανς και Νέμιτζ. Σε απάντηση ερωτήσεως επί της εθνικής προελεύσεως των κατοίκων της πΓΔΜ, η Πρέσβης Ατσέφσκα απάντησε: «Είμαστε Σλάβοι και μιλούμε Σλαβική γλώσσα».

Δ.         Στις 24 Φεβρουαρίου 1999, ο Πρέσβης της πΓΔΜ στον Καναδά Γυόρδαν Βεσελίνοφ, σε μια συνέντευξή του με την εφημερίδα «Πολίτης» της Οτάβας, παραδέχτηκε: «Δεν έχουμε συγγένεια με τους βορείους Έλληνες οι οποίοι έχουν επιδείξει ηγέτες σαν τον Φίλιππο και τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Είμαστε Σλάβοι και η γλώσσα μας συγγενεύει στενά με τη Βουλγαρική. Υπάρχει κάποια σύγχυση με την ταυτότητα του λαού της πατρίδος μου».

Ε.         Στις 29 Δεκεμβρίου 2001, ο Υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Σλομπόταν Τσάσουλε, σε συνέντευξή του με την εφημερίδα Ουτρίνσκι ανέφερε ότι είπε στον Βούλγαρο Υπουργό Εξωτερικών, Σολομών Πάσι ότι ανήκουν «στην ίδια Σλαβική φυλή».

Εσφαλμένη αντίληψη #2

Οι Έλληνες Μακεδόνες ανήκουν στην ίδια εθνική ομάδα με αυτήν των “Μακεδόνων” της πΓΔΜ.

Πραγματικότητα #2

Οι Έλληνες Μακεδόνες δεν ανήκουν στην ίδια εθνική ομάδα με αυτήν των «Σλαβο-Μακεδόνων» της πΓΔΜ. Οι Έλληνες Μακεδόνες είναι ακριβώς αυτό, Έλληνες που κατοικούν, ή προέρχονται από τον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας.  Είναι οι μόνοι οι οποίοι λόγω κληρονομικότητας έχουν δικαίωμα να ονομάζονται ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ.

Εσφαλμένη αντίληψη #3

Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν φυλή συγγενείς με την των Ελλήνων, αλλά δεν ήταν Έλληνες.

Πραγματικότητα #3

Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν μια εκ των πλέον των 230 φυλών, υποφυλών και οικογενειών του Ελληνικού Έθνους, οι οποίες φυλές μιλούσαν πλέον των 200 διαλέκτων.  Για επιπρόσθετες πληροφορίες διαβάστε Ηρόδοτο, Θουκυδίδη, Τίτο Λίβιο, Νεβιίμ, Κετουβίμ, Απόκρυφα (Μακκαβαίοι Ι, 1-2). Ο Ελληνισμός των Μακεδόνων άρχισε να αμφισβητείται από τους Σλάβους το 1945 για καθαρά επεκτατικούς λόγους.

Εσφαλμένη αντίληψη #4

Η αρχαία Ελλάς ήταν κράτος, μια νόμιμη υπόσταση όπως ακριβώς αντιλαμβανόμεθα τον όρο σήμερα.

Πραγματικότητα #4

Όχι, η Ελλάς αναγνωρίστηκε ως κράτος, ως νόμιμη υπόσταση όπως εμείς καταλαβαίνουμε τον όρο σήμερα, το 1830.  Από την αρχή της υπάρξεώς της έως το 1830, ο όρος Ελλάς δεν ήταν άλλος παρά μια γεωγραφική ορολογία, μια διοικητική περιοχή της οποίας τα σύνορα άλλαζαν ανάλογα με τις ανάγκες της Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Εσφαλμένη αντίληψη #5

Υπήρχε μία αρχαία Ελληνική γλώσσα. Οι αρχαίοι Μακεδόνες μιλούσαν Μακεδονικά και όχι Ελληνικά.

Πραγματικότητα #5

Γλωσσολογικώς δεν υπάρχει πραγματική διάκριση  μεταξύ διαλέκτου και γλώσσας χωρίς έναν ορισμένο παράγοντα.  Ο κόσμος συνήθως λαμβάνει υπ’ όψιν τον πολιτικό παράγοντα για να διακρίνει γλώσσα από διάλεκτο.  Εφ’ όσον η Πανελλαδική περιοχή αποτελείτο από πολλές μικρές περιοχές (Αττική, Λακεδαίμων, Κόρινθος, κλπ.), και μεγαλύτερες περιοχές (Μολοσία, Θεσπρωτία, Μακεδονία, Ακαρνανία, Αιτωλία, κλπ) οι Έλληνες νόμιζαν ότι μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, ενώ στην πραγματικότητα όλες αυτές οι γλώσσες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά παραλλαγές της Ελληνικής γλώσσας Η πιο εξελιγμένη όλων αυτών των Ελληνικών διαλέκτων ήταν η διάλεκτος των Αθηνών, η λεγομένη Αττική διάλεκτος. Όταν ο κοινός κόσμος αναφέρεται στην «αρχαία Ελληνική γλώσσα» εννοεί την Αττική διάλεκτο και οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ της Μακεδονικής διαλέκτου και της αρχαίας Ελληνικής, είναι στην πραγματικότητα σύγκριση μεταξύ Αττικής και Μακεδονικής. Η διαφορά μεταξύ της Μακεδονικής και Αττικής διαλέκτου είναι παρόμοια με τη διαφορά μεταξύ κατωτέρας και ανωτέρας Γερμανικής γλώσσας.  Κανείς δεν αμφιβάλλει πως και οι δυο διάλεκτοι είναι Γερμανικής προελεύσεως, αν και διαφέρουν μεταξύ τους. Ένα άλλο πολυδιαλεκτικό παράδειγμα είναι το γλωσσολογικό καθεστώς που υπάρχει σήμερα στην Ιταλία. Η επίσημος γλώσσα της χώρας είναι η της Φλωρεντίας, αλλά ο λαός ακόμη μιλά τις διαλέκτους του. Δύο άτομα από διαφορετικές περιοχές της Ιταλίας δεν μπορούν να επικοινωνήσουν εάν μιλούν τις αντιστοίχους διαλέκτους, αλλά και οι δυο τους μιλούν την Ιταλική γλώσσα.  Γιατί η αρχαία Ελληνική τυγχάνει διαφορετικής μεταχειρήσεως;

Εκείνη την εποχή οι Έλληνες μιλούσαν περισσότερες από 200 Ελληνικές διαλέκτους ή γλώσσες, όπως τις ονόμαζαν.  Οι πιο γνωστές από τις διαλέκτους είναι η Ιωνική, Αττική, Δωρική, Αιολική, Κυπριακή, Αρκαδική, Αιτωλική, Ακαρναϊκή, Μακεδονική και Λοκρική. Επιπλέον γνωρίζουμε πως οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τους Μακεδόνες ως Ελληνόφωνες.  Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος γράφει «οι Αιτωλοί, οι Ακαρνανοί και οι Μακεδόνες, άνδρες ομοίας γλώσσης,  ενωμένοι ή χωρισμένοι λόγω ασήμαντων αιτιών οι οποίες εμφανίζονται από καιρού εις καιρόν» (Λίβιος, Ιστορία της Ρώμης, βιβλίον ΧΧΧ παρ. ΧΧΙΧ).   Οι Αιτωλοί και Ακαρνάνες ήσαν αναμφισβητήτως Ελληνικές φυλές. Σε μια άλλη περίσταση ο Λίβιος γράφει: «(Ο Στρατηγός Paulus) κάθισε στο επίσημο κάθισμά του περιτριγυρισμένος από πλήθος Μακεδόνωνοι ανακοινώσεις του μεταφράστηκαν στην Ελληνική και επαναλήφθηκαν από τον πραίτορα Gnaeus Octavius». Εάν το πλήθος των Μακεδόνων σ’ αυτή τη συγκέντρωση δεν μιλούσε Ελληνικά, γιατί  οι Ρωμαίοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να μεταφράσουν το λόγο του Paulus στα Ελληνικά; (Λίβιος, Ιστορία της Ρώμης, β. ΧLV, παρ. ΧΧΙΧ).

Η Μακεδονική διάλεκτος ήταν Αιολική διάλεκτος και ανήκε στο σύνολο των Δυτικών Ελληνικών γλωσσών (Hammond, Η Μακεδονική Πολιτεία, σελ. 193).  Όλες αυτές οι διάλεκτοι διαφέρουν η μια από την άλλη, αλλά όχι τόσο ώστε δυο άτομα τα οποία προέρχονται από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο.  Η Στρατιωτική Γιουγκοσλαβική Εγκυκλοπαίδεια, έκδοση 1974 (Γράμμα Μ. Σελ. 219), μια πολύ ανθελληνικώς προκατειλημμένη έκδοση, αναφέρει«u doba rimske invazije, njihov jezik bio grcki, ali se dva veka ranije dosta razlikovao od njega, mada ne toliko da se ta dva naroda nisu mogla sporazumevati». (τον καιρό της Ρωμαϊκής εισβολής, η γλώσσα τους ήταν Ελληνική, αλλά δύο αιώνες πριν, ήταν αρκετά διαφορετική, αλλά όχι τόσο ώστε οι δύο λαοί να μην καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον).

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η κατάσταση στην απέραντη αυτοκρατορία άλλαξε σε μια νέα πραγματικότητα.  Ο Φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίος ΙΙ, ο Φιλάδελφος (308-246 π.Χ.), αντελήφθη πως η ενοποίηση των Ελλήνων και η απεραντοσύνη της Αυτοκρατορίας απαιτούσαν τη σταθεροποίηση  της ήδη καθομιλουμένης γλώσσας, της Κοινής. Η Ελληνική ήταν η καθιερωμένη γλώσσα του αχανούς Ελληνιστικού κόσμου των τεσσάρων βασιλείων των Διαδόχων.  Αν και ήταν η ομιλούμενη γλώσσα, δεν υπήρχε όμως κοινό αλφάβητο, αλλά ούτε γραμματική είχε επινοηθεί.

Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στα 280 π.Χ. ήταν ήδη το Πολιτιστικό Κέντρο της Αυτοκρατορίας. Ο Πτολεμαίος Β’ ανέθεσε στον Αριστέα, έναν Αθηναίο λόγιο, να δημιουργήσει τη γραμματική της νέας γλώσσας, ούτως ώστε όχι μόνον οι Έλληνες κάτοικοι θα μπορούσαν να μιλήσουν, αλλά όλοι γενικώς οι υπήκοοι της Αυτοκρατορίας. Έτσι λοιπόν, ο Αριστέας χρησιμοποίησε την Αττική διάλεκτο ως βάση της νέας γλώσσας.  Επιπλέον ο Αριστέας και οι λόγιοι που τον βοηθούσαν στη δημιουργία της, αφαίρεσαν τις Αττικές ιδιοσυγκρασίες της γλώσσας, προσέθεσαν νέες λέξεις, καθώς και γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες, κυρίως από τη Δωρική, Ιωνική και Αιολική διάλεκτο.  Τίποτε δεν συμπεριλήφθηκε από τη Σπαρτιατική Δωρική (βλέπε Τσακωνική διάλεκτος).  Έτσι λοιπόν σταθεροποίησαν την Ελληνική γλώσσα, την ονομαζόμενη ΚΟΙΝΗ.

Η γλώσσα όμως δεν είχε τελειοποιηθεί. Οι μη Έλληνες αντιμετώπιζαν δυσκολίες στο διάβασμα, εφ’ όσον δεν υπήρχε διαχωρισμός μεταξύ λέξεων, προτάσεων και παραγράφων. Τα γράμματα ήταν συνεχόμενα, το ένα δίπλα στο άλλο. Επιπλέον δεν μπορούσαν να εκφράσουν τα αισθήματά τους και δεν υπήρχε τόνος ομιλίας στο γραπτό λόγο. Εκείνη την εποχή η καθομιλουμένη Ελληνική ήταν μελωδική γλώσσα, περισσότερο μελωδική απ’ ότι είναι η Ιταλική σήμερα. Το σύστημα των παραγράφων, προτάσεων, και μερικών συμβόλων και σημείων στίξεως όπως ~.;`!, ήταν αποτέλεσμα συνεχούς βελτιώσεως και τελειοποιήσεως της γλώσσας, με συμβολή πολλών λογίων Ελλήνων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Την εποχή εκείνη, διάφορες Ελληνικές πόλεις χρησιμοποιούσαν διαφορετικά αλφάβητα τα οποία  περιείχαν γράμματα τα οποία αντιπροσώπευαν φθόγγους της συγκεκριμένης διαλέκτου.  Υπήρχαν δύο κυρίως κατηγορίες, τα Ανατολικά και Δυτικά αλφάβητα.  Το πρώτο επίσημο αλφάβητο παρέλειψε γράμματα που δεν χρησιμοποιούνταν πλέον ( σαμπί,  κόππα,  δίγαμμα το οποίο είναι επίσης γνωστό και ως  στίγμα [στ’] στους Ελληνικούς αριθμούς) και παρουσίασε ένα αλφάβητο με 24 γράμματα για την νέα Κοινή γλώσσα. Η συμπερίληψη όμως μικρών γραμμάτων στο γραπτό λόγο δεν έγινε αμέσως, αλλά πήρε μερικούς αιώνες κατόπιν της σταθεροποιήσεως της Κοινής.

Εφ’ όσον η καινούργια γλώσσα τελειοποιήθηκε με τα σύμβολά της, οι Εβραίοι της Αιγύπτου θεώρησαν πως ήταν ευκαιρία να μεταφράσουν τα θρησκευτικά τους βιβλία στην Ελληνική γλώσσα, αφού ήταν η γλώσσα της Εβραϊκής Διασποράς.  Λοιπόν, στο νησί Φάρος, στη είσοδο του λιμένος της Αλεξανδρείας , απομονώθηκαν 72 Εβραίοι λόγιοι και μετέφρασαν τα ιερά τους βιβλία (Τοράχ, Νεβι’ίμ, Κετουβίμ, κλπ) από την αραμαϊκή  και εβραϊκή στην νεοδημιουργημένη Ελληνική Κοινή γλώσσα. Η μετάφραση αυτή είναι γνωστή ως η των Εβδομήκοντα.  Η Κοινή εν τω μεταξύ εξελίχθη και μέσα σε δύο με τρεις αιώνες κατέληξε να διαμορφωθεί στη γλώσσα την οποία διάφοροι λόγιοι ονομάζουν Βιβλική Ελληνική.  Είναι γεγονός πως μόνον άτομα που έχουν μελετήσει την Αττική διάλεκτο μπορούν να αντιληφθούν τη διαφορά μεταξύ της Ελληνικής των Εβδομήκοντα και της Ελληνικής της Καινής Διαθήκης.

Αν και η Κοινή ήταν η επίσημος γλώσσα, σε γενικές γραμμές, οι απλοϊκοί άνθρωποι συνέχισαν να χρησιμοποιούν τις δικές τους διαλέκτους κι εδώ κι εκεί μπορούσε κάποιος να επισημάνει στοιχεία της Αττικής διαλέκτου, όπως π.χ. στην Καινή Διαθήκη.  Το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο και η Αποκάλυψη είναι έγγραφα γραμμένα σε τέλεια Αττική. Τα άλλα τρία Συνοπτικά Ευαγγέλια γράφτηκαν στην Κοινή με προσθήκες σημιτικών γραμματικών εννοιών (π.χ. η Εβραϊκή Γενική) και επινοημένο λεξιλόγιο (π.χ. ο επιούσιος).

Το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές παραλλαγές στην ομιλία, όχι όμως σε βαθμό που δυο άτομα δεν μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο.  Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν διαφορές στην ομιλούμενη γλώσσα.  Σήμερα η επίσημη Ελληνική γλώσσα αποδέχεται μόνον την Τσακωνική, η οποία είναι φυσική εξέλιξη της αρχαίας Δωρικής διαλέκτου της Σπάρτης.  Η Δημοτική είναι εξέλιξη της Δωρικής, ενώ η Καθαρεύουσα, η οποία είναι μια κατασκευασμένη γλώσσα, βασίζεται στην Κλασσική ή Αττική διάλεκτο. Σήμερα η ομιλία στην Ελλάδα διαφέρει από τόπο σε τόπο και πολλές φορές ένα ανεκπαίδευτο αυτί μπορεί να αντιμετωπίσει δυσκολία κατανοήσεως τοπικών διαλέκτων. Η ποντιακή και η κυπριακή είναι δύσκολες διάλεκτοι για άτομα που δεν είναι εξοικειωμένα με Ελληνικές διαλέκτους.  Η Τσακωνική, η απόγονος της Σπαρτιατικής Δωρικής, γίνεται σχεδόν ακατανόητη διάλεκτος για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τη διάλεκτο αυτή.

Η Μακεδονία έφερε διάφορα ονόματα.  Στην αρχή οι Μακεδόνες της έδωσαν το όνομα Ημαθία (από τον αρχηγό τους Ημαθίων).  Ετυμολογικώς προέρχεται από τη λέξη άμαθος, αμαθόεις και σημαίνει άμμος, αμμώδης. Από τώρα και στο εξής όλα τα ονόματα που προσδιορίζουν αυτό το χώρο είναι Ελληνικά.  Αργότερα ονομάστηκε Μακετία ή Μακέσσα και τελικά Μακεδονία.  Η τελευταία ονομασία προέρχεται από τη Δωρική/Αιολική λέξη “μάκος” (στην Αττική “μήκος”) η οποία σημαίνει μήκος, μάκρος (βλ. Ομήρου, Οδύσσεια, VII, 106) και έτσι η λέξη Μακεδνός σημαίνει τον μακρύ, τον ψηλό, αλλά και τον ορεσίβιο, τον βουνίσιο (Ορέσται, Έλληνες).

Στην πόλη Όπη, κοντά στη Βαβυλώνα όταν οι Μακεδόνες στρατιώτες στασίασαν εναντίον του Αλεξάνδρου, ο Μέγας Αλέξανδρος  απευθύνθηκε στο Μακεδονικό στρατό του, μιλώντας τους στην Ελληνική (Αρριανός, Ανάβαση του Αλεξάνδρου, VII, 9,10). Οι στρατιώτες του ακούγοντας τον Αρχηγό τους να τους μιλά με αυτόν τον τρόπο έμειναν άναυδοι. Είχαν αναστατωθεί.  Αμέσως μόλις ο Αλέξανδρος μπήκε στο παλάτι του απαίτησαν να μπουν κι αυτοί στο παλάτι για να του μιλήσουν.

Ο Αλέξανδρος αμέσως βγήκε έξω μόλις άκουσε πως οι στρατιώτες του ήθελαν να του μιλήσουν.  Τους είδε στενοχωρημένους και πολλοί έκλαιγαν και θρηνούσαν. Όταν ο Αλέξανδρος αντίκρισε τους οδυρόμενους στρατιώτες του και αυτός με τη σειρά του δάκρυσε. Προσπάθησε να τους μιλήσει, αλλά αυτοί άρχισαν να εκλιπαρούν τον στρατηγό τους.  Ένας μάλιστα, ονομαζόμενος Καλλύνης, ο οποίος ήταν πιο ηλικιωμένος από τους λοιπούς στρατιώτες   και κατείχε δεσπόζουσα θέση στο Ιππικό των Εταίρων, είπε «Ω βασιλεύ, αυτά που προξενούν λύπην εις τούς Μακεδόνας είναι το ότι συ τώρα έχεις ως ομοτίμους σου ορισμένους Πέρσας και οι Πέρσαι αποκαλούνται συγγενείς του Αλεξάνδρου και σε φιλούν. ουδείς δε εκ των Μακεδόνων απήλαυσε μέχρι σήμερον την τιμήν ταύτην».(Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, VII, 8-10).

Η άνωθεν ιστορία φανερώνει καθαρώς ότι οι Μακεδόνες μιλούσαν Ελληνικά εφ’ όσον μπορούσαν να καταλάβουν τι τους έλεγε ο Αλέξανδρος. Υπήρχαν χιλιάδες Μακεδόνες στρατιώτες και όχι μόνον μερικοί που έτυχε να μιλούν την Ελληνική γλώσσα. Θα ήταν αλήθεια εκτός πραγματικότητας αν ο Αλέξανδρος τους μιλούσε σε γλώσσα που υποτίθεται δεν καταλάβαιναν.  Είναι αδύνατον να πιστέψει κανείς πως οι Μακεδόνες στρατιώτες είχαν συγκινηθεί τόσο πολύ σε σημείο που να κλαίγουν και να οδύρονται ακούγοντας τα λόγια του αρχηγού τους σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαιναν.  Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση πως οι Μακεδόνες στρατιώτες είχαν πάρει μαθήματα Ελληνικής και έμαθαν τη γλώσσα σε είκοσι λεπτά ταυτοχρόνως καθώς τους μιλούσε ο Αλέξανδρος.

Επιπλέον οι Μακεδόνες φορούσαν ένα χαρακτηριστικό καπέλο, την “καυσία” (Πολύβιος IV 4,5, Ευστάθιος 1958, Αρριανός Αλεξάνδρου Ανάβασις, VII 22,Στουρζ, Η Μακεδονική Διάλεκτος, 41) που τους ξεχώριζε από τους λοιπούς Έλληνες.  Η λέξη “καυσία” προέρχεται από την Ελληνική λέξη για καύση, ζέστη, εξ ου και καύσων.  Γι αυτό το λόγο οι Πέρσες τους αποκαλούσαν “yauna takabara”, που εννοεί «Έλληνες οι οποίοι φορούν το καπέλο». Το Μακεδονικό καπέλο ήταν πολύ πιο διαφορετικό από τα καπέλα που φορούσαν οι υπόλοιποι Έλληνες στρατιώτες, αλλά οι Πέρσες δεν ξεχώριζαν τους Μακεδόνες, και αυτό γιατί η Μακεδονική ομιλία ήταν επίσης Ελληνική ομιλία (Hammond, Η Μακεδονική Πολιτεία, σελ. 13, J. M. Balcer Ιστορία, 37 [1988] 7).

Στις βουνοπλαγιές των Ιμαλαΐων και του Ινδικού Καυκάσου και υπό Πακιστανή και Αφγανή δικαιοδοσία, ζει μια φυλή που αποκαλείται Καλάς.  Οι Καλάς ισχυρίζονται πως είναι οι απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν το Μεγάλο Στρατηλάτη στις καινούργιες εκστρατείες του, και παρέμειναν στα βάθη της Ασίας. Μη έχοντας επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο για περίπου 23 αιώνες, είναι αρκετά διαφορετικοί από τους άλλους γειτονικούς λαούς. Ανοιχτόχρωμοι με γαλανά μάτια ανάμεσα σε σκουρόχρωμους γείτονες, με γλώσσα η οποία αν και έχει επηρεαστεί από τις πολλές Μουσουλμανικές γλώσσες λαών οι οποίοι περιβάλλουν τους Καλάς, ακόμη διατηρεί στοιχεία λεξιλογίου της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας.  Υποδέχονται τους επισκέπτες τους με τη λέξη “ισπάντα” από το Ελληνικό ρήμα “ασπάζομαι” και τους προειδοποιούν για τον “χεμάν” από το αρχαίο Ελληνικό ουσιαστικό, “χειμών”.  Οι  Καλάς ακόμη πιστεύουν στους δώδεκα Ολυμπίους θεούς και η αρχιτεκτονική τους μοιάζει πολύ με την Μακεδονική αρχιτεκτονική (Εθνικός Κήρυκας “Ένα Σχολείο για τους Καλάς από τους Έλληνες”, 11 Οκτωβρίου, 1996).

Ο Μάικλ Γουντς, ο Βρετανός ιστοριοδίφης στο βιβλίο του Στα Ίχνη του Μεγάλου Αλεξάνδρου (σελ. 8), παραθέτει την κάτωθι δήλωση ενός ατόμου της φυλής Καλάς, ονομαζόμενος Kazi Khushnawaz:

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, πριν από την εποχή του Ισλάμ, ο Σικάντερ ε Ααζεμ ήρθε στην Ινδία. Αυτός που φορούσε δύο κέρατα και τον οποίο εσείς οι Βρετανοί ονομάζετε Μεγάλο Αλέξανδρο. Αυτός ήταν που κυρίευσε τον κόσμο και ήταν σπουδαίος άνθρωπος, γενναίος και ατρόμητος και στους ανθρώπους του γενναιόδωρος.  Όταν έφυγε για να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, μερικοί από τους άνδρες του δεν ήθελαν να ξαναγυρίσουν και προτίμησαν να παραμείνουν εδώ.  Ο αρχηγός τους ήταν ο στρατηγός που λεγόταν Σαλακάς (Σέλευκος).  Αυτός και μερικοί από τους αξιωματούχους του ήρθαν σ’ αυτές τις πεδιάδες,  παντρεύτηκαν με εντόπιες γυναίκες και έτσι έμειναν εδώ. Εμείς οι Καλάς, οι Μαύροι Άπιστοι των Ινδοκουχ, είμαστε οι απόγονοι των παιδιών τους.  Ακόμη μερικές από τις λέξεις μας είναι παρόμοιες με τις δικές τους, η μουσική μας και οι χοροί μας επίσης.  Λατρεύουμε τους ίδιους θεούς. Γι αυτό το λόγο πιστεύουμε πως οι Έλληνες είναι οι πρώτοι μας πρόγονοι

(Ο Σέλευκος ήταν ένας από τους Στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου.  Γεννήθηκε στα 358 ή 354 π.Χ. στην Εύρωπο της Μακεδονίας και απεβίωσε στον Γορπιαίον (Αύγουστος/Σεπτέμβριος) του 281 π.Χ., κοντά στη Λυσιμάθια της Θράκης).

Οι Καλάς σήμερα πιστεύουν στους θεούς των αρχαίων Ελλήνων, ιδιαίτερα στον Ντι Ζαου (Δίας Ζευς), τον θεό του ουρανού.  Δυστυχώς η γλώσσα τους έχει χαθεί κατά την διάρκεια των Μουσουλμανικών κατακτήσεων. Αυτά είναι επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία ότι οι Μακεδόνες και οι λοιποί Έλληνες μιλούσαν την ίδια γλώσσα, είχαν την ίδια θρησκεία και μοιράζονταν τα ίδια ήθη και έθιμα.

Οι κατηγορίες πως οι Μακεδόνες ήταν βάρβαροι άρχισαν στην Αθήνα και ήταν κατασκεύασμα πολιτικής υφής βασισμένο στον τρόπο ζωής των αρχαίων Μακεδόνων, και όχι στην εθνικότητά τους και στη γλώσσα τους (Casson, Μακεδονία, Θράκη και Ιλλυρία,σελ. 158, Errington, Ιστορία της Μακεδονίας, σελ. 4). Ο Δημοσθένης ταξίδεψε στη Μακεδονία δυο φορές και παρέμεινε εκεί συνολικά εννέα μήνες.  Ήξερε πάρα πολύ καλά τι γλώσσα μιλούσαν οι Μακεδόνες. Διακρίνουμε την ίδια στάση και στον Θρασύβουλο ο οποίος αναφέρει ότι οι Ακαρνάνες ήταν βάρβαροι μόνον όταν οι Αθηναίοι αντιμετώπιζαν ανταγωνισμούς πολιτικής υφής από τους Ακαρνάνες.  Ο Μακεδονικός τρόπος ζωής διέφερε από τον τρόπο ζωής της Νοτίου Ελλάδος, όμως αυτό ήταν κάτι πολύ κοινό μεταξύ των κατοίκων της Δυτικής Ελλάδος, όπως οι Χάονες, οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτείς, οι Ακαρνάνες και οι Μακεδόνες (Errington, Μια Ιστορία της Μακεδονίας, σελ. 4). Τα Μακεδονικά ιδρύματα διοικήσεως ήταν παρόμοια με αυτά των Μυκηνών και της Σπάρτης (Wilken, Αλέξανδρος ο Μέγας, σελ. 23). Όσον αφορά τις δηλώσεις του ρήτορας Δημοσθένους πως ο Φίλιππος ήταν «βάρβαρος», ακόμη και ο Badian που εναντιώνεται πολύ προς την Ελληνικότητα των Μακεδόνων, παραδέχεται: «Οι κατηγορίες του Δημοσθένους εναντίον του Φιλίππου δεν έχουν καμιά ιστορική σημασία, αλλά πρόκειται για περίπτωση προσωπικής αντιπάθειας ρήτορας προς τους προσωπικούς εχθρών του» (E. Badian, Μελέτες στην Ιστορία Τέχνης, Τόμος 10: Μακεδονία και Ελλάς στα Τελευταία Στάδια της Κλασσικής Εποχής, Αρχές Ελληνιστικής Εποχής, Έλληνες και Μακεδόνες).

Εσφαλμένη Αντίληψη #6

Η Αρχαία Μακεδονία ήταν ενιαίο Κράτος.

Πραγματικότητα #6

Πριν της εποχής του Φιλίππου Β’, η Μακεδονία ήταν διαιρεμένη σε πόλεις, έχοντας υιοθετήσει την ίδια υφή αστικής δομής με τις νότιες Ελληνικές πόλεις. Κάθε Μακεδονική πόλη ή περιοχή είχε την δική της πρωτεύουσα και κυβέρνηση.  Ο Βασιλιάς Φίλιππος Β’ ένωσε όλες τις Μακεδονικές πόλεις εδραιώνοντας έτσι μία διοίκηση βασιλείου Ομηρικού τύπου, διατηρώντας όμως τη δομή των μικρών πόλεων με κάθε πόλη να έχει τον βασιλιά της. Όλοι όμως οι βασιλείς πλήρωναν φόρους στο Βασιλέα ολοκλήρου της Μακεδονίας. Αυτά μας έγιναν γνωστά από το γεγονός πως σε κάποια εποχή βασιλιάς της Λυνκυστίδος (σημερινό Μοναστήρι – Φλώρινα) ήταν ο Αλέξανδρος. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι το γεγονός πως καθένας ήταν νομιμόφρων περισσότερο στην δική του πόλη και περιοχή, παρά στο Βασιλιά της Μακεδονίας (Hammond, Το Μακεδονικό Κράτος, σελ. 9).

Εσφαλμένη Αντίληψη #7

Με το κύλισμα του χρόνου οι αρχαίοι Μακεδόνες εξαφανίσθηκαν.

Πραγματικότητα #7

Υπό την επίδραση της Κοινής γλώσσης, οι αρχαίοι Μακεδόνες συγχωνεύθηκαν με τους υπόλοιπους Έλληνες.

Εσφαλμένη Αντίληψη #8

Εάν οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, γιατί ο βασιλεύς της Μακεδονίας, Αλέξανδρος Α’, ονομάστηκε Φιλέλλην (ο αγαπών τους Έλληνες); Αυτός ο τίτλος απονέμεται μόνον στους ξένους.

Πραγματικότητα #8

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Αλέξανδρος Α’ ονομάστηκε Φιλέλλην από το Θηβαίο ποιητή Πίνδαρο για τον ίδιον λόγο ο Ιάσων των Φερών και ο Ευαγόρας της Κύπρου ονομάστηκαν Φιλέλληνες (Ισοκράτης 107Α, 199Α).  Ο τίτλος «Φιλέλλην» στην αρχαία εποχή σήμαινε Φιλόπατρις ή αλλιώς μπορούμε να πούμε πιο απλά «πατριώτης» (Πλάτωνας, Πολιτικά, 470Ε, Ξενοφών Αγησίλαος, 7, 4).  Αυτός είναι ο λόγος που ο Μέγας Αλέξανδρος δεν πείραξε το πατρογονικό σπίτι του Πινδάρου όταν διέταξε τους στρατιώτες του να κάψουν τη Θήβα.

Εσφαλμένη Αντίληψη #9

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν Ελληνική εθνική συνείδηση, αλλά οι Μακεδόνες, καταστρέφοντας τις Ελληνικές πόλεις, απέδειξαν ότι δεν ήταν Έλληνες.

Πραγματικότητα #9

Η Ελλάδα είναι μια περιοχή η οποία στερούμενη γεωγραφικής συνέχειας ευνόησε την απομόνωση των διαφόρων φυλών όχι μόνον στην γενική έννοια, αλλά επίσης και σε πολύ περιορισμένη έννοια της λέξεως. Αυτό εξηγεί τον λόγο που οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν κοινή εθνική συνείδηση και πολλές φορές πολεμούσαν ο ένας τον άλλον. Οι Μακεδόνες κατέστρεφαν ή έκαιγαν πόλεις που ανήκαν σε άλλους Έλληνες, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που και οι Αθηναίοι, και οι Θηβαίοι και οι Σπαρτιάτες πολεμούσαν αναμεταξύ τους.

Ήξεραν πως κατά κάποιο τρόπο υπήρχε δεσμός αναμεταξύ τους, αλλά η τοπική συνείδηση υπερίσχυε της Πανελληνικής συνειδήσεως.  Οι αρχαίοι Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδος ήταν ενωμένοι όταν αντιμετώπιζαν έναν κοινό εχθρό ο οποίος απειλούσε την κοινή ελευθερία και ευζωία.  Αυτό εκδηλωνόταν κάθε φορά που οι Πέρσες επιτίθονταν κατά των Ελληνικών περιοχών.  Οι Έλληνες όμως της Ιωνίας και Αιολίας (τα σημερινά Αιγιακά παράλια της Τουρκίας), συμμαχούσαν ως επί το πλείστον με τους Πέρσες και συχνά ερχόταν αντιμέτωποι των Ελλήνων της ηπειρωτικής Ελλάδος.

Ήταν κοινός θεσμός οι διάφορες Ελληνικές πόλεις να δημιουργούν πολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες αναμεταξύ τους και έναντι η μια της άλλης, αλλά ποτέ δεν καλλιέργησαν εθνικές συνεργασίες. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων συμμαχιών στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο.

Πέρασαν μερικοί αιώνες έως ότου οι Έλληνες αποχτήσουν εθνική συνείδηση. Ο Ελληνισμός αναμφίβολα καλλιέργησε και πραγματοποίησε εθνική συνείδηση την εποχή που ο Ιουστινιανός εστέφθη Αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Λιγοστά ήταν τα άτομα των Ελλήνων, όπως ο Περικλής, ο Δημοσθένης και ο Φίλιππος Β’, οι οποίοι είχαν τη διορατικότητα να δουν μια ενωμένη Ελλάδα. Καθένας τους όμως ήθελε την δική του περιοχή ηγεμονεύουσα σε μια τέτοια συνένωση. Ο Περικλής ονειρεύτηκε αυτή τη συνένωση, ο Δημοσθένης την υπερασπίστηκε, αλλά ο Φίλιππος Β’ την πραγματοποίησε.

Εσφαλμένη Αντίληψη #10

Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν μια από τις Ιλλυρικές φυλές.

Πραγματικότητα #10

Παρά το γεγονός πως υπάρχουν πολλά αποδεικτικά στοιχεία (τα πιο πολλά έμμεσα) όσο αφορά τη γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων, υπάρχει απόδειξη από τον Πολύβιο στο βιβλίο XXVIII, παράγραφοι 8 και 9, όπου αναφέρεται πως οι Μακεδόνες χρησιμοποιούσαν μεταφραστές στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν με τους Ιλλυρίους. Αυτό σημαίνει πως οι Μακεδόνες και οι Ιλλύριοι δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Παραδείγματος χάρη, ο Μακεδών βασιλιάς Περσεύς, έστειλε τον Αδαίο της Βεροίας (ο οποίος μιλούσε μόνον Ελληνικά) και τον Pleuratus τον Ιλλύριο, ως μεταφραστή (διότι αυτός μιλούσε την γλώσσα των Ιλλυρίων) σε αποστολή στον Ιλλύριο βασιλέα Genthius (169 π.Χ.). Ο Pleuratus ήταν εξόριστος και έμεινε στο παλάτι του Περσέως. Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Ιλλύριοι και οι Μακεδόνες ήταν άσπονδοι εχθροί.

Εσφαλμένη αντίληψη #11

Πολλοί από τους Έλληνες που κατοικούν στην Ελληνική Μακεδονία είναι πρόσφυγες οι οποίοι κατέφτασαν στη Μακεδονία κατά την περίοδο του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, ιδιαίτερα την περίοδο μεταξύ 1920 και 1930, από τα μέρη της Τουρκίας, της Μέσης Ανατολής, της Γεωργίας, της Ρωσίας, Ουκρανίας και Βουλγαρίας.

Πραγματικότητα #11

Είναι αληθές  πως ένας ορισμένος αριθμός Ελλήνων οι οποίοι ζουν στην Ελληνική Μακεδονία είναι πρόσφυγες από διάφορες Μεσανατολικές χώρες.  Είναι όμως εξ ίσου αληθές το γεγονός ότι αυτοί οι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, συμπεριλαμβάνοντας και τους αρχαίους Μακεδόνες, οι οποίοι δημιούργησαν Ελληνικές αποικίες στις περιοχές που σήμερα αποτελούν τη Ρωσία, Ουκρανία, Γεωργία, Βουλγαρία, Τουρκία, ή μέρη της Μέσης Ανατολής. Μερικοί δε από αυτούς ακολούθησαν το Μεγάλο Στρατηλάτη, το Μέγα-Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ανατολή.  Αυτοί λοιπόν οι Έλληνες των αποικιών απλώς ξαναγύρισαν στη Μητέρα Ελλάδα κατόπιν απουσίας τουλάχιστον δυόμισι χιλιετερίδων, αφού πρώτα σκόρπισαν το Ελληνικό πνεύμα, τον Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική γλώσσα.  Η Μητέρα Ελλάδα καλοδέχτηκε τα παιδιά της που έλειπαν τόσον καιρό.  Ήταν το ελάχιστο που μπορούσε να κάνει. Άλλωστε είχαν κάθε δικαίωμα να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους, όπως ακριβώς και οι Εβραίοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους και ακόμη επιστρέφουν.

Εσφαλμένη αντίληψη #12

Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος ήταν Σλάβοι και αυτή είναι η αιτία γιατί ονομάζονται “οι Απόστολοι των Σλάβων”.

Πραγματικότητα #12

Ο όρος «οι Σλάβοι Απόστολοι» ή «οι Απόστολοι των Σλάβων» δεν σημαίνει ότι τα δύο αδέλφια ήταν Σλάβοι.  Ο Άγιος Θωμάς καλείται «ο Ινδός Απόστολος» αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι δεν ήταν Ινδός.  Απλώς διέδωσε το Χριστιανισμό στους Ινδούς.  Οι Έλληνες αδελφοί από τη Θεσσαλονίκη δίδαξαν το Χριστιανισμό στους Σλάβους, τους έδωσαν το αλφάβητο (το οποίο τώρα ονομάζεται Κυριλλικό), και μετέφρασαν την Ιερά Γραφή και την Χριστιανική λειτουργική υμνολογία στην Παλαιά Σλαβωνική γλώσσα, ή όπως αλλιώς είναι γνωστή στην Παλαιά Βουλγαρική.

Ο Πάπας Ιωάννης Β’ στις Εγκυκλίους του της 31ης Δεκεμβρίου 1980 και 2 Ιουνίου 1985, μνημονεύοντας τους δύο αδελφούς, επιβεβαίωσε το γεγονός πως και οι δύο ήταν Έλληνες από τη Θεσσαλονίκη.

Οι καθηγητές Πανεπιστημίου Ivan Lazaroff, Plamen Pavloff, Ivan Tyutyundzijeff  και  Milko Palangurski της Σχολής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στο Μεγάλο Τύρναβο της Βουλγαρίας στο βιβλίο τους Kratka istoriya na bulgarskiya narod (Βραχεία Ιστορία του Βουλγαρικού Έθνους, σελ. 36-38), λεπτομερώς αναφέρουν ότι οι δυο αδελφοί, Κύριλλος και Μεθόδιος, ήταν Έλληνες από τη Θεσσαλονίκη. Ο αείμνηστος Όσκαρ Χαλέτσκι, καθηγητής Ιστορίας Μελετών Ανατολικής Ευρώπης, στο βιβλίο του Σύνορα του Δυτικού Πολιτισμού, Ιστορία της Κεντροανατολικής Ευρώπης, (Κεφάλαιο, Πολιτεία της Μοραβίας και οι Απόστολοι των Σλάβων) συμφωνεί με τους συγγραφείς του Kratka istoriya na bulgarskiya narod.

Εσφαλμένη αντίληψη #13

Το υπάρχον έμβλημα της πΓΔΜ είναι το λιοντάρι. Είναι δε το ίδιο λιοντάρι του οποίου η δορά απεικονίζεται σε μερικά νομίσματα εις του Μέγα Αλέξανδρου το κεφάλι.

Πραγματικότητα #13

Δεν υπάρχει τίποτε το κοινό μεταξύ του λέοντος της πΓΔΜ και της λεοντής που απεικονίζεται να φορεί ο Αλέξανδρος σε μερικά νομίσματα. Ο λέων της πΓΔΜ είναι στην πραγματικότητα το λιοντάρι το οποίο απεικονίζεται στο έμβλημα της Βουλγαρίας.

Η λεοντή που φορεί ο Μέγας Αλέξανδρος είναι η λεοντή τού λέοντος της Νεμέας, ένα από τα 12 κατορθώματα του μυθολογικού ήρωα. Η δορά που φορεί ο Μέγας Αλέξανδρος συμβολίζει την οικογενειακή συγγένειά του με τον Ηρακλή. Υπάρχει μια ανέκδοτη επιγραφή ενός Ξάνθου του τρίτου αιώνος π.Χ. (cf. Robert, Amyzon, 1, 162, n 31) όπου οι Πτολεμαίοι αναφέρονται στους προγόνους τους και τους αποκαλούν «Ηρακλείδας Αργεάδας» (Errington, Ιστορία της Μακεδονίας, σελ. 265, 6).

Εσφαλμένη αντίληψη #14

Σε άλλα νομίσματα βλέπουμε τον Αλέξανδρο να φέρει δύο κέρατα στο κεφάλι του και αυτό συμβολίζει την κακία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Πραγματικότητα #14

Παραδοσιακά στη Μέση Ανατολή ο κερατοφόρος άνδρας θεωρείται πανίσχυρος. Ο Δαρείος, απευθυνόμενος προς τον Αλέξανδρο στις επιστολές του τον αποκαλούσε Ζουλ-Αλ-Κουρνάϊν, που σημαίνει άνθρωπος με δύο κέρατα.  Έτσι λοιπόν, τα κέρατα στο κεφάλι του Μεγάλου Αλέξανδρου σημαίνει ότι αναγνωρίστηκε ως παντοδύναμος.

Εσφαλμένη αντίληψη #15

Μετά τη μάχη του Γρανικού, ο Αλέξανδρος έστειλε ως δώρο στους Αθηναίους 300 Περσικές πανοπλίες, με την ακόλουθη αφιέρωση:  «Ο Αλέξανδρος του Φιλίππου και οι Έλληνες, πλην των Λακεδαιμονίων, αφιερώνουν αυτά τα άρματα»…  Ο J.R. Hamilton αναφερόμενος σ’ αυτό το γεγονός, λεει: “Λαμβάνοντας υπ’ όψη τον μικρό ρόλο που έπαιξαν οι Έλληνες στρατιώτες στη μάχη (με καμία αναφορά στους Μακεδόνες) πρέπει να θεωρηθεί ως προμελετημένη προπαγάνδα προς τους Έλληνας συμμάχους του.  Ο Αλέξανδρος δεν αφήνει την ευκαιρία να τονίσει την απουσία των Σπαρτιατών.»

Πραγματικότητα #15

Η θεωρία του J.R. Hamilton δεν είναι καθόλου πειστική. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είχε ανάγκη να ευχαριστήσει κανέναν διότι ο αριθμός των στρατιωτών από τη Νότιο Ελλάδα ανήρχετο μόνον στους 9,400 άνδρες, και όπως ακριβώς ο ίδιος παραδέχεται, οι 9,400 στρατιώτες έπαιξαν μόνον μικρό ρόλο στην εξέλιξη της μάχης. Εφ όσον αυτός ήταν ο στρατηλάτης της εκστρατείας, εάν ο Αλέξανδρος παραμελούσε τους Μακεδόνες στρατιώτες του και εκθείαζε τους «ξένους» Έλληνες, τότε θα αντιμετώπιζε τους ίδιους οργισμένους Μακεδόνες τους οποίους αντιμετώπισε στην Όπη όταν διώρισε ξένους (Πέρσες και Μήδους) σε υψηλές θέσεις της στρατιωτικής διοικήσεως. Αυτό που πρέπει να τονισθεί όμως είναι το γεγονός πως κανείς από τους Μακεδόνες δεν παραπονέθηκε για την προαναφερθείσα επιγραφή ύστερα από τη μάχη του Γρανικού, διότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους συμπεριλαμβανομένους.

Η αλήθεια είναι πως ο Μέγας Αλέξανδρος θεωρούσε τον εαυτό του και τους Μακεδόνες του, Έλληνες. Η μητέρα του διεκδικούσε γενεαλογική καταγωγή από τον Αχιλλέα, και από την πατρική πλευρά από τον Ηρακλή. Ο πρόγονός του, Αλέξανδρος Α’, δήλωσε πως ήταν Έλληνας (Ηρόδοτος, Ιστορίαι, V, 20,22 – VIII, 137 – IX, 45).

Οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες και μιλούσαν Ελληνικά

(βλ: Παπάζογλου, Μακεδονικές Πόλεις, σελ. 333 και Φυλές της Κεντρικής Βαλκανικής, σελ. 135. Casson, Μακεδονία, Θράκη και Ιλλυρία, σελ. 157-162. NGL Hammond, Η Μακεδονική Πολιτεία, σελ. 12-15 και 193. Cavaignac, Ιστορία της Αρχαιότητος, I, pa 67.  Hoffman, Οι Μακεδόνες, σελ. 259. Errington, Ιστορία της Μακεδονίας, σελ. 3. Γιουγκοσλαβική Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια 1974 «Αρχαία Μακεδονία». Hogarth, Ο Φίλιππος και Αλέξανδρος, σελ. 5, n 4. Urlich Wilcken, Αλέξανδρος ο Μέγας, ΙΙ, σελ.  23 και 24. Bosford, Ελληνική Ιστορία, σελ. 237).

Μερικοί από τους επιστήμονας οι οποίοι προαναφέρονται, αρχικώς ήταν αβέβαιοι για την Ελληνικότητα των Μακεδόνων (π.χ. NGL Hammond), όμως έργα αρχαίας Ελληνικής τέχνης τα οποία οι ανασκαφές των τελευταίων ετών έχουν φέρει στο φως απέδειξαν ότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παραδεχθούν οι ιστοριοδίφες το λάθος τους.  Ο NGL Hammond εξηγεί το λόγο γιατί διάφοροι ιστοριοδίφες, όπως ο Ε. Badian, (στο βιβλίο του Η Μακεδονική Πολιτεία, σελ. 13, παρ. 29) δεν θεωρούν τους Μακεδόνες Έλληνες. Ο Hammond αναφέρει ότι τώρα τελευταία ο E. Badian στο βιβλίο του Barr-Sharrar (σελ. 33-51) δεν λαμβάνει υπ’ όψιν τα αποδεικτικά στοιχεία όπως εξηγούνται στην Ιστορία της Μακεδονίας (NGL Hammond και G. T. Griffith, 1979, σελ. 39-54). Ο Badian στο Barr-Sharrar  επιμένει στη θεωρία πως οι Μακεδόνες (χωρίς να προσδιορίζει ποιούς θεωρεί Μακεδόνας) μιλούσαν κάποια άλλη, μη Ελληνική γλώσσα.  Ο Badian διαρκώς αγνοεί αποδείξεις οι οποίες αντιτίθενται στις δικές του δοξασίες και πεποιθήσεις, επιλέγοντας μόνον ό,τι του αρέσει, αγνοώντας άλλα στοιχειώδη αποδεικτικά στοιχεία. Αυτά ακριβώς τα χνάρια επέλεξαν να ακολουθήσουν και κάποιοι άλλοι, όπως ο E. Borza, P. Green κτλ.

Όλα τα ονόματα, είτε της βασιλικής οικογενείας, είτε ονόματα απλών Μακεδόνων πολιτών, όπως ο Καλλίνης (Αρριανού, Η Ανάβασις του Αλεξάνδρου, VII παρ. 11), ο Λήμνος από τη Χαλάστρα (Πλούταρχος, Παράλληλοι Βίοι Επωνύμων Ελλήνων και Ρωμαίων, κεφ. Ο Αλέξανδρος) και τοπωνύμια στην περιοχή της Μακεδονικής πατρίδος, ήταν αναμφιβόλως Ελληνικά. Η Μακεδονική πατρίδα συμπεριλάμβανε περιοχές  όπως η Ημαθία, Πιερία, Βοττιαία, Μυγδονία, Κρεστονία, Βισαλτία, Σιντίκη, Οδομαντίς, Ηδονίς, Ελίμεια, Ορεστίς, Εορδαία, Αλμωπία, Λυνκυστίς, Πελαγονία, και Μακεδονική Παιονία. Η Μακεδονική Παιονία βρίσκεται νοτίως των στενών του Demir Kapija (πΓΔΜ).

Η Φανούλα Παπάζογλου, εμμέσως συμφωνεί με τα ορόσημα των προαναφερθέντων περιοχών της γεωγραφικής Μακεδονίας, τονίζοντας, «… πολύ συχνά ξεχνιέται το γεγονός πως η αρχαία Μακεδονία συμπεριλάμβανε μόνον σχετικώς ένα μικρό μέρος της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας» (Παπάζογλου, Φυλές της Κεντρικής Βαλκανικής, σελ. 268). Οι δύο χάρτες της Παπάζογλου στο τέλος της διατριβής της (Μακεδοκές Πόλεις στον καιρό των Ρωμαίων, Σκόπια, 1957) απεικονίζουν μόνον  Μακεδονικές περιοχές κατά την Ρωμαϊκή περίοδο.

Η Μακεδονία κατέλαβε την ήδη εξελληνισμένη Παιονία το 217 π.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου Ε’, 106 χρόνια μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.  Όποιος χάρτης ενσωματώνει την Παιονία στη Μακεδονία πριν το 217 π.Χ. είναι παντελώς λανθασμένος.

Όλες οι επιγραφές και τα ιστορικά ευρήματα που βρέθηκαν στις ανασκαφές, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Τρεμπένιστε και Ολεβένης κοντά στο Μοναστήρι, είναι αναμφισβητήτως στην Ελληνική γλώσσα. Υπάρχουν μόνον λίγες εξαιρέσεις, αλλά η μόνη περίπτωση που κάποιος παρατηρεί μη Ελληνικά ονόματα και μη Ελληνικά τοπωνύμια είναι στις περιοχές της Μακεδονικής επεκτάσεως, όπως στην Παιονία, Θράκη κλπ. Τα μη Ελληνικά ονόματα, λέξεις ή τοπωνύμια που βρέθηκαν στη Μακεδονική πατρίδα είναι υπολείμματα των Θρακικών, Φρυγικών και Παιονικών φυλών, οι οποίες ζούσαν στην περιοχή, πριν εκδιωχθούν από τους Μακεδόνες.

Συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες προϋπέθετε οριστικώς και αμετακλήτως Ελληνική καταγωγή.  Ο Αρχέλαος νίκησε στους Ολυμπιακούς και Πυθίους Αγώνας (Solinus 9, 16), επίσης ο Αλέξανδρος Α’ κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες (Ηρόδοτος, Ιστορίαι, V, 22).

Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, Η, 43) ότι ένας αριθμός πόλεων της Πελοποννήσου, οι οποίες κατοικούνταν  από Λακεδαιμονίους, Κορινθίους, Σικυόνες, Επιδαυρίους, Τροιζινίους, και Ερμιονίους, με μόνους εξαιρετέους τους Ερμιονίους, οι λοιποί ήταν Δωρικής και Μακεδονικής καταγωγής. Οι προαναφερθέντες ήταν λαοί που κατοικούσαν σε πόλεις οι οποίες βρισκόταν στην Πελοπόννησο, και αυτό πιστοποιεί το γεγονός πως οι Μακεδόνες ήταν τόσο Έλληνες όσο και οι Δωριείς.

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στην ερώτηση γιατί ο Αλέξανδρος έστειλε 300 Περσικές πανοπλίες στη θεά Αθηνά, πρέπει να πάμε πίσω στη μάχη των Θερμοπυλών και σε όλα τα συμβάντα που ακολούθησαν.  Αλλά για να καταλάβει κανείς τα γεγονότα, πρέπει να ξαναθυμηθούμε τη μάχη των Θερμοπυλών.

Τα Περσικά στρατεύματα και Ναυτικό, με επικεφαλής τον Ξέρξη, νίκησαν τους 1300 Έλληνες (1000 από τη Φωκίδα) και 300 Σπαρτιάτες υπό την ηγεσία του Λεωνίδα.  Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως τα Περσικά στρατεύματα ήταν νικηφόρα μόνον όταν ο προδότης Εφιάλτης οδήγησε τους Πέρσες από ένα κρυφό μονοπάτι, και έτσι περικύκλωσαν τους λιγοστούς Έλληνες. Επιπροσθέτως πρέπει να επισημανθεί ότι σύμφωνα με τους νόμους του Λυκούργου, δεν επιτρεπόταν στους Σπαρτιάτες να αφήσουν το στρατόπεδο μάχης για κανέναν λόγο, αλλά ούτε και να ακολουθήσουν κάποιον άλλο ηγεμόνα σε μάχη. Αυτός ήταν ο λόγος που οι Σπαρτιάτες δεν ακολούθησαν τον Αλέξανδρο στην εκστρατεία εναντίον των Περσών.

Ο Ηρόδοτος (Ιστορίαι, βιβλίο. Η, 114) γράφει:

 Οι Σπαρτιάται λοιπόν έπεμψαν επειγόντως έναν κήρυκα, ο οποίος εύρεν όλον το στράτευμα εις την Θεσσαλίαν.  Ούτος παρουσιασθείς ενώπιον του Ξέρξου του είπεν «Βασιλεύ των Μήδων, οι Λακεδαιμόνιοι και οι Ηρακλείδαι της Σπάρτης, ζητούν ικανοποίησιν δια τον φόνον, διότι εφονεύσας τον βασιλέα τον υπερασπιζόμενον την Ελλάδα».  Εκείνος εγέλασε τότε και επί πολύ χρόνον έμεινεν άφωνος 

Η βασιλική οικογένεια της Σπάρτης (Ηρόδοτος Ζ, 204), και η βασιλική οικογένεια της Μακεδονίας (βλ. Πραγματικότητα  #13) διεκδικούσαν γενεαλογική καταγωγή από τον Ηρακλή.

Λαμβάνοντας υπ’ όψη τα προαναφερθέντα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως ο Μέγας Αλέξανδρος, νικώντας τους Πέρσες στη μάχη του Γρανικού, έστειλε 300 πανοπλίες στη θεά Αθηνά η οποία ήταν επίσης και θεά του πολέμου, και με αυτόν τον τρόπο ΕΚΔΙΚΗΘΗΚΕ τους 300 Σπαρτιάτες οι οποίοι σκοτώθηκαν υπερασπίζοντας την Ελλάδα.


Πλήθος πληροφοριών σχετικά με το αρχαίο Ελληνικό παρελθόν φτάνουν σε εμάς μέσω της Ελληνικής Μυθολογίας. Δυστυχώς η Μυθολογία δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη πηγή, εφ’ όσον δεν μπορεί να εξασφαλίσει αξιόπιστες πληροφορίες οι οποίες θα μας βοηθούσαν να ανακατασκευάσουμε το αρχαίον Ελληνικό παρελθόν.  Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι παντελώς ανώφελη. Δια του συμβολισμού της αποσαφηνίζει αλήθειες, οδηγώντας μας σε σωστή κατεύθυνση, ενώ αναζητούμε ιστορικά συμβάντα μέσω γραπτών και αγράφων μνημείων. Οι ιστορικοί μόνον αυτά τα μνημεία δέχονται στις προσπάθειές τους να φέρουν στην επιφάνεια κρυμμένα στοιχεία, τα οποία είναι στοιχειώδη για την ανασυγκρότηση του παρελθόντος όλων των Ελληνικών φυλών.

Κράτη είναι παράγωγα ιστορικών συμβάντων, και για αυτό το λόγο γεννιούνται και πεθαίνουν. Έθνη όμως δεν πεθαίνουν.  Τα Έθνη είναι πραγματικές υποστάσεις και περνά επίπονος καιρός για να εξελιχθούν. Το ίδιο είναι αληθές και για την επωνυμία τους.  Τα Έθνη δεν μπορούν να γεννιούνται ξαφνικά και να λαμβάνουν ονομασίες οσάκις διάφοροι πολιτικοί το επιθυμούν και το επιδιώκουν με νομοθεσία, όπως ακριβώς η περίπτωση της πΓΔΜ.

Το σημερινό Ελληνικό Έθνος είναι αποτέλεσμα κοινωνικής, πολιτικής και γλωσσολογικής συγχωνεύσεως πλέον των 230 φυλών ομιλούντων περισσότερες από 200 διαλέκτους οι οποίες φυλές κατάγονταν από τον Έλληνα, το γιο του Δευκαλίωνος. Είναι Θεού ευλογία το γεγονός πως το Ελληνικό Έθνος έχει αναδείξει μεγάλες προσωπικότητες στον πολιτικό, εκπαιδευτικό, στρατιωτικό και φιλολογικό τομέα.  Όλες αυτές οι προσωπικότητες έχουν με τον δικό τους τρόπο συμβάλλει στη δημιουργία του έθνους τους.  Και αυτοί είναι η πρόκυψη μιας φυσιολογικής ωριμότητας και το επακόλουθο ιστορικής, κοινωνικής, πολιτιστικής, γλωσσολογικής και πολιτικής αναπτύξεως που έλαβε χώρα στα τελευταία 4,000 χρόνια.

«Αν λάβουμε υπ’ όψη τις πολιτικές καταστάσεις, τη θρησκεία και το ήθος των Μακεδόνων οι πεποιθήσεις μας γίνονται βεβαιότερες ότι ήταν Ελληνική φυλή, συγγενείς των Δωριέων.  Μένοντας πίσω βορειότερα, ήταν ανήμποροι να λάβουν μέρος στην πολιτισμική πρόοδο των φυλών οι οποίες βρισκόταν νοτιότερα» (Wilken Ο Μέγας Αλέξανδρος, σελ. 22). Είναι μεγάλος ο αριθμός των ιστοριοδιφών που έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα επί του θέματος της Μακεδονίας.  Οι Μακεδόνες ήταν σύνολο Ελληνικών φυλών που ανήκαν στα Δυτικά Ελληνικά  φύλα.

Οι Μακεδόνες κατέλαβαν την περιοχή των εντοπίων στη Μακεδονία και ανάγκασαν τους Πιέρες, μια Θρακική φυλή, να καταφύγουν στο όρος Παγγαίο, και τους Βοττιαίους τους απομάκρυναν από τη Βοττιαία. Περαιτέρω εξώθησαν τους Εορδούς από την Εορδαία και τους Άλμωπες από την Αλμωπία και ενήργησαν παρομοίως με τις υπόλοιπες φυλές (Θράκες, Παίονες, Ιλλυρίους) τις οποίες βρήκαν στις περιοχές της Ανθεμούντος, της Κρεστώνιας, Βυσαλτίας και άλλων περιοχών. Οι Μακεδόνες ενσωμάτωσαν τούς εναπομείναντες λιγοστούς κατοίκους. Εδραίωσαν δε την κυριαρχία τους σ’ ολόκληρη την περιοχή της Μακεδονίας χωρίς να χάσουν την εθνικότητά τους, την γλώσσα τους, ή τη θρησκεία τους (Θουκυδίδης, ΙΙ, 99).

Επίσης ενσωμάτωσαν τις περιοχές των Ελιμειωτών, Ορεστών, Λυνκυστών, Πελαγόνων και Δεριόπων, όλες δηλαδή τις φυλές που ζούσαν στην περιοχή της Άνω Μακεδονίας και μιλούσαν Ελληνικά, αλλά μία διαφορετική διάλεκτο (Μολοσσική) από αυτήν που μιλούσαν οι Μακεδόνες (Hammond, Η Μακεδονική Πολιτεία, σελ. 390). Εφ’ όσον οι Μακεδόνες ζούσαν με απολίτιστους  βορείους λαούς, όπως οι Ιλλύριοι, οι Θράκες, οι Παίονες και αργότερα οι Δαρδάνιοι, οι Μακεδόνες συνεχώς απέκρουαν τις χορδές των γειτόνων τους, σχηματίζοντας έτσι αδιαπέραστο φράχτη, μη δίνοντας την ευκαιρία στον εχθρό να επιτεθεί στις υπόλοιπες Ελληνικές περιοχές του νότου.  Αυτός είναι ο λόγος που οι Μακεδόνες θεωρούνται και αποκαλούνται «ο προμαχώνας» του Ελληνισμού.

Ο N.G.L. Hammond γράφει:

Ποια γλώσσα μιλούσαν αυτοί οι ‘Μακεδόνες’;  Το όνομα αυτό καθ’αυτό είναι Έλληνικό και στην ετυμολογία και στην εθνική ορολογία. Σημαίνει μάλλον «ορεσίβιος», και είναι εφάμιλλο με άλλα ονόματα Ελληνικών φυλών, όπως «Ορέσται» και «Ορείται» που σημαίνουν «ορεινοί άνθρωποι». Μια υποτιθέμενη παλιότερη εκδοχή « Μακέται», έχει την ίδια ρίζα, η οποία σημαίνει «ψηλός», την ίδια ακριβώς σημασία που έχει και το επίθετο μακεδνός, ή το ουσιαστικό μήκος.  Η γενεαλογία επωνύμων προγόνων οι οποίοι είχαν καταγραφεί […] από τον Ησίοδο έχει βαρύτητα στο θέμα της Ελληνικής γλώσσας. Πρώτον, ο Ησίοδος παρουσίασε τον Μακεδόνα αδελφό του Μάγνητος.  Όπως γνωρίζουμε από διάφορες επιγραφές οι Μαγνήσιοι μιλούσαν Αιολική διάλεκτο της Ελληνικής γλώσσας και έτσι υπάρχει προδιάθεση να πιστεύεται πως οι Μακεδόνες μιλούσαν την Αιολική διάλεκτο. Δεύτερον, ο Ησίοδος παρουσίασε τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα πρώτα εξαδέλφια των τριών γιων  του Έλληνος – των Δώρου, Ξούθου, και Αιόλου, οι οποίοι ήταν οι ιδρυτές των τριών κυρίων Ελληνικών διαλέκτων, ήτοι της Δωρικής, Ιωνικής και Αιολικής.  Ο Ησίοδος δεν θα κατέγραφε αυτή τη συγγένεια, αν ο ίδιος δε πίστευε, γύρω στον έβδομο αιώνα, ότι οι Μακεδόνες ήταν Ελληνόφωνες.  Το επόμενο αποδεικτικό στοιχείο προέρχεται από την Περσία.  Στις αρχές του έκτου αιώνος οι Πέρσες περιέγραφαν τους λαούς της δικής τους δικαιοδοσίας στην Ευρώπη που πλήρωναν φόρους, και ένας από αυτούς ήταν οι «yauna takabara», το οποίο σημαίνει «Έλληνες οι οποίοι φορούν το καπέλο».  Στην Περσική δικαιοδοσία υπήρχαν Έλληνες σε Ελληνικές πόλεις εδώ κι εκεί, αλλά η προέλευσή τους ήταν ποικίλη και δεν διέφεραν από τους άλλους με το καπέλο που φορούσαν. Οι Μακεδόνες όμως φορούσαν πολύ χαρακτηριστικό καπέλο, την καυσία. Συμπεραίνουμε πως οι Πέρσες πίστευαν πως οι Μακεδόνες μιλούσαν Ελληνικά. Τελικά, κατά το τελευταίο μέρος του πέμπτου αιώνα ο Έλληνας ιστορικός, Ελλάνικος, ο οποίος επισκέφτηκε τη Μακεδονία, άλλαξε του Ησιόδου τη γενεαλογία και παρουσίασε τον Μακεδόνα όχι ως εξάδελφο, αλλά ως γιο του Αιόλου, και έτσι έφερε σταθερά τον Μακεδόνα και τους απογόνους του σε στενή συγγένεια με το Αιολικό παρακλάδι της Ελληνοφώνου οικογένειας. Ο Ησίοδος, η Περσία, και ο Ελλάνικος δεν είχαν κανένα λόγο να παρουσιάζουν ψευδολογίες όσο αφορά τη γλώσσα των Μακεδόνων οι οποίοι τότε ήταν άσημοι και ανίσχυροι. Οι ανεπηρέαστοι δηλώσεις τους πρέπει να γίνουν δεκτές ως αναμφισβήτητες (N.G.L. Hammond, Η Μακεδονική Πολιτεία, σελ. 12-13).

Τα αποδεικτικά στοιχεία των προαναφερθέντων αποδεικνύει πως οι Μακεδόνες ήταν μια από τις Ελληνικές ομάδες φυλών οι οποίες μιλούσαν Ελληνική διάλεκτο και είχαν τους ίδιους θεσμούς με τους Σπαρτιάτες και ιδιαίτερα με τους Έλληνες των Δυτικών φυλών. Και έτσι οι εσφαλμένες αντιλήψεις οι οποίες πηγάζουν από την πΓΔΜ και την διασπορά της απορρίπτονται σθεναρά.

Μάρκος Α. Τέμπλαρ


1                     Αλεξίου, Ι., Αρχιμανδρίτης, Κύριλος και Μεθόδιος, οι Ιεαραπόστολοι, Αθήναι

2                     Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, Γ. Ε. Σ., Δ/νσις  Στρατιωτικών Εκδόσεων, Αθήναι, 1971

3                     Auty,  R., Handbook of Old Slavonic, University of London, 1977

4                     Botsford, G. W., Hellenic History, New York, 1956

5                     Casson, S., Macedonia, Thrace and Illyria, Westport, CT, 1971

6                     Cohen, E., The Athenian Nation, 2003

7                     CramptonR. J., A Concise History of Bulgaria,  2000

8                     Δασκαλάκης, A., Ο Ελληνισμός της Αρχαίας Μακεδονίας, Αθήναι, 1960

9                     Δημόπουλος, Δ. Π., Η Καταγωγή των Ελλήνων, 1995

10                  Dvornik, F., Byzantine Missions Among the Slavs: Ss. Constantine-Cyril and Methodius,  1970

11                  Errington, R. M., A History of Macedonia, 1990

12                  Ferluga, J., Byzantium on the Balkans, Amsterdam 1976

13                  Halecki, O., Borderlands of Western Civilization, A History of East Central Europe, 2001

14                  Hammond, N. G. L., A History of Greece, 1959

15                  Hammond, N. G. L., The Macedonian State, 1989

16                  Hammond, N. G. L., The Genius of Alexander the Great, 1997

17                  Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Γ. Ε. Σ., Δ/νσις  Στρατιωτικών Εκδόσεων, Αθήναι, 1971

18                  Jardé, A., The Formation of the Greek People, New York, 1970

19                  Лазаров, И., Павлов., П. Тютюнджиев, Палангурски, М.,  Кратка история на бьлгарския народ,

20                   София, 1993

21                  Liddell, H. G., and Scott, R., The Great Lexicon of the Hellenic Language, Athens, 2001

22                  Ναλτζάς, Χ. Α., Φίλιππος ο Μακεδών, Ενωτής των Ελλήνων, Θεσσαλονίκη, 1970

23                  Obolensky, O., The Byzantine Commonwealth, London, 2000

24                  O’Brien, J. M. Alexander the Great, London, 1994

25                  Παπαγεωργίου, A. Β., Η Αρχαία Μυγδονία, Θεσσαλονίκη, 1988

26                  Papazoglu, F., The Central Balkan Tribes in Pre-Roman Times, Amsterdam, 1978, English Edition.

27                  Папазоглу, Ф., Македонски градови у римско доба, Жива антика, Скопље, 1957

28                  Mario Pei, The Story of Language, Scarborough, Ontario, 1966

29                  Rufus, Q. C., Alexander the Great, Bolchazy-Carducci Publishers, Wauconda, Il 1991

30                  Schuster, M. L.,  A Treasury of the World’s Great Letters, New York, NY 1968

31                  Smith, Ј., S. J., Biblical Greek, Rome, 1990, English Edition.

32                  Συνοπτική Ιστορία των ΙΙας  και VΙης  Μεραρχιών, Β’ Σ.Σ./3ον  Ε.Γ., Βέροια,1965

33                  Θουκιδίδης, Ιστορία του Πελοπονησιακού Πολέμου, Γ. Ε. Σ., Δ/νσις  Στρατιωτικών Εκδόσεων, 1971

34                  Vasiliev, А. А., History of the Byzantine Empire, The University of Wisconsin Press, 1980

35                  Wilcken, U., Alexander the Great, New York, 1967

36                  Warren, P., The Aegean Civilizations, New York, 1989

37                  Wood, M., In the Footsteps of Alexander the Great, 1997

By Marcus A. Templar


Borders of Macedonia (in 167 BC)
By Dr. Fanula Papazoglu. (Legend translated by Marcus A. Templar)


Borders of Macedonia (during Roman times)
By Dr. Fanula Papazoglu. (Legend translated by Marcus A. Templar)